Donald Tusk znowu nieobecny na obchodach rocznicy powstania warszawskiego. Odbiór opinii publicznej jest jednoznacznie negatywny. Praktycznie nikt nie broni ani nie tłumaczy kolejnej absencji szefa rządu na ważnych uroczystościach patriotycznych. Milczą nawet jego zwolennicy. Każdy już wie, że to typowe dla Tuska, ale wszystkich nadal zadziwia jego arogancja. Dlaczego on to robi?

Panuje powszechne już przekonanie, że o tym, kto będzie rządził po wyborach w 2027 r., zdecyduje nowa „trzecia droga”.

Polaryzacja stała się jednym z najczęściej powtarzanych słów opisujących współczesną Polskę. W debacie publicznej często pojawia się przekonanie, że żyjemy w kraju dwóch zwaśnionych obozów, którym coraz trudniej znaleźć wspólny język. Wyniki raportu „Stan polaryzacji 2026” pokazują jednak bardziej złożony obraz. Polska rzeczywiście doświadcza silnych napięć politycznych i emocjonalnych, ale skala rzeczywistych różnic między obywatelami często jest mniejsza, niż sugeruje codzienna debata.

Elitarność, wyjątkowość, posmak bohemy zostały najpierw zdeptane przez pospólstwo, a teraz dzieła zniszczenia dopełniają bogaci barbarzyńcy, przekonani, że wszystko – łącznie z tytułami szlacheckimi – można kupić. Pisząc o Mazurach, „Wyborcza” tak naprawdę boleje nad zanikającą potęgą elit, które kiedyś stawiały wszystkich do pionu.

Najwyższa w Europie, druga na świecie i jedyna w Polsce. Nie tylko dlatego, że mierzy 55,6 m. Figura Matki Bożej Miłosiernej powstała z potrzeby serca i stanęła w wyjątkowym miejscu. Jest wyrazem wdzięczności Grażyny i Romana Karkosików za otrzymane łaski. Jeszcze nie została poświęcona, a już dzieją się wokół niej rzeczy niezwykłe. Symboliczny dla Polski jest również moment jej odsłonięcia. Proroctwo prymasa Hlonda o zwycięstwie, które przyjdzie przez Maryję, brzmi uderzająco.

Nie byłoby zwycięstwa bez poświęcenia polskiego społeczeństwa, bez genialnego planu, bez waleczności polskich żołnierzy, bez amunicji, którą przywieźli nam Węgrzy, bez sprzętu, który przyszedł do nas z Francji z Armią Hallera. Niemniej głęboko wierzę, że tego zwycięstwa nie byłoby również bez polskiej religijności i bez wsparcia Opatrzności.

Na co choruje Hiszpania? To kraj, przez którego granice jednego dnia może się przebić 60 tys. najeźdźców i zdobyć 80-tysięczne miasto. Szturm Marokańczyków na położoną na kontynencie afrykańskim hiszpańską Ceutę jest widowiskową, choć tragiczną egzemplifikacją patologii, które jak nowotwór zżerają Reino de España. Nie chodzi tylko o kryzys migracyjny, lecz także ustroju, tożsamości, wszystkich struktur państwa, a nawet jego idei jako bytu jednoczącego i chroniącego wspólnotę.

Friedrich Merz jest dziś jednym z najmniej popularnych polityków w Europie – według badań jedynie 22 proc. Niemców myśli o nim pozytywnie, a 78 proc. uważa go za złego kanclerza, który nie radzi sobie z sytuacją. Gospodarka Niemiec tonie, otwarta zaś na współpracę z Rosją AfD rośnie w siłę. Co się wydarzy za naszą zachodnią granicą?

Oksfordzka debata o tym, czy Zachód słusznie podejrzliwie patrzy na islam, wywołała ogromne kontrowersje. Protestujący zablokowali wejście na salę, a dyskutanci broniący islamu określili go jako antidotum na bolączki Zachodu, jak „alkohol, prostytucja, narkotyki i lichwa”

Opisując rozłam w Prawie i Sprawiedliwości, wielu komentatorów dostrzega rywalizację ambicjonalną. W rzeczywistości konflikt w PiS w sprawie obecności i polityki, a raczej zachowania Mateusza Morawieckiego, toczy się od 2015 r., od początku rządu Beaty Szydło.

14 sierpnia przypada 85. rocznica męczeńskiej śmierci św. Maksymiliana Kolbego, zabitego przez Niemców zastrzykiem fenolu w obozie zagłady Auschwitz. W czerwcu podążyłem jego śladem do Nagasaki, gdzie pamięć o nim nadal jest obecna.

Najwyższe góry świata od zawsze fascynowały ludzi. Są areną ustanawiania kolejnych rekordów i przekraczania granic ludzkich możliwości. Jednak Himalaje i Karakorum nie wybaczają błędów. W ciągu kilku dekad pochłonęły życie wielu wybitnych wspinaczy, którzy zapisali się złotymi zgłoskami w historii światowego alpinizmu. Ostatnią ofiarą gór został m.in. znany na całym świecie Nirmal Purja

Tym razem piszę o filmie z 2014 r., który także w tym roku, 1 sierpnia, w rocznicę Powstania Warszawskiego, powtórzono w TVP1. „Miasto 44” Jana Komasy to obraz kontrowersyjny, choć nakręcony z pasją i bez złych intencji, które mu przypisywali niektórzy konserwatywni recenzenci.

Po roku tej prezydentury nie ma już wątpliwości: na scenie politycznej pojawił się bardzo mocny zawodnik. Najpierw, bez wielkich pieniędzy i zasobów, w pięknym stylu wygrał z murowanym faworytem, a później, po objęciu urzędu, jeszcze zwiększył tempo.

Czy Agnieszka Holland nakręci „Mokrą granicę”, sequel swojego poprzedniego filmu? Bohaterowie w składzie: małżeństwo gejów-antropologów z Afganistanu ze swoją małą córeczką; filozofka z Mali, która poczęła dziecko w drodze ku morzu i urodziła je na oceanie; psychoterapeuta z Syrii oraz niebinarne fizyczko-atomowe dziecko z Burundi odpędzeni od polskiej granicy przez zezwierzęcone straże, spłynęliby do Bałtyku, aby następnie przez Morze Północne, kanał La Manche i Atlantyk na pontonie dotrzeć do Ceuty.

Tragiczna rocznica za nami. Moment, gdy ten Nawrocki z Gdańska, czyli Batyr, buchnął naszemu Rafałowi sprzed nosa pałac. I dalej go okupuje. A ponieważ jesteśmy członkiem Unii Europejskiej, to wiemy, że np. w Hiszpanii ocupas mogą zająć czyjeś mieszkanie i nikt ich nie wyrzuca. Więc na razie tak to sobie wytłumaczmy. Lecz zaklinamy: niech żywi nie tracą nadziei. Liczenie głosów przez dr. Kontka trwa i trwać będzie aż do końca świata i jeden dzień dłużej. Numer konta ten sam, nadal liczymy na Wasze wpłaty

Rządząca miastem Graz KPÖ (Komunistyczna Partia Austrii) wygrała wybory samorządowe, a burmistrzem na kolejną kadencję została jej lokalna liderka, Elke Kahr. Poparcie dla partii, która zdobyła 35,6 proc., zwiększyło się o 7 proc. w porównaniu do tego, które miała w 2021 r. Wbrew ogólnokrajowym trendom w stolicy Styrii prawicowa FPÖ zajęła dopiero czwarte miejsce.

Talibowie, którzy zdobyli władzę w Afganistanie pięć lat temu, są bliscy utraty kontroli nad Badachszanem, prowincją w północno-wschodniej części kraju. Niedawno doszło tam do „strajku religijnego”, bo lokalni przywódcy duchowi nie chcieli wymienić imienia emira talibów Mawlawiego Haibatullaha Akhundzady w swoim piątkowym kazaniu

Historia gospodarcza uczy jednej prostej prawdy – nie wygrywa ten, kto ma najpiękniejsze deklaracje, lecz ten, kto potrafi tanio produkować, szybko inwestować i skutecznie konkurować. Niestety Europa coraz częściej wybiera odwrotną drogę: zamiast wzmacniać własny przemysł, nakłada na niego kolejne obciążenia. Zamiast budować przewagi konkurencyjne, podnosi koszty prowadzenia działalności

Nicolas Pouvreau-Monti, dyrektor Obserwatorium ds. Imigracji i Demografii, w analizie opublikowanej na łamach „Le Figaro” przekonuje, że Ceuta nie jest lokalnym incydentem, lecz zapowiedzią zjawisk, które w najbliższych latach mogą dotyczyć całej Europy

W lipcu br. stolica Austrii gościła m.in. Tima Barrowa, byłego doradcę ds. bezpieczeństwa narodowego Wielkiej Brytanii, Markusa Ederera, eksekretarza stanu niemieckiego MSZ oraz Pierre'a Vimonta, byłego francuskiego dyplomatę. Kreml reprezentowali dawni wysocy urzędnicy związani z moskiewską dyplomacją. Celem tego poufnego spotkania było omówienie możliwych warunków przyszłych negocjacji pokojowych mających zakończyć wojnę Rosji przeciwko Ukrainie.

Malkontenci wydziwiali na różnych kanałach, że podczas rocznicy powstania warszawskiego nie zauważyli premiera wśród ludzi w Warszawie. Dajcie spokój temu człowiekowi. Po prostu jest taktowny i delikatny. To nie jego rocznica, nie jego nostalgia i wspomnienia. Po co ma się tłoczyć w zbiegowisku, które go jedynie drażni, jak hałaśliwy Sejm z posłami Czarnkiem, Kowalskim, Jakubiakiem i innymi?

Po katastrofie smoleńskiej prof. Zdzisław Krasnodębski opublikował słynny tekst o zmarłym prezydencie Lechu Kaczyńskim „Już nie przeszkadza”. Od tego czasu minęło kilkanaście lat, do władzy wróciła ekipa Donalda Tuska i, jak widać, prezydent RP znowu im przeszkadza. Powód? Jest od nich niezależny. Nie działa wbrew obywatelom, nie potrafią mu tego udowodnić, ale przecież dla tej ekipy to nie jest ważne

Wystarczył jeden kryzys w Ceucie, aby po raz kolejny przekonać się, że unijna polityka migracyjna wciąż nie daje skutecznej odpowiedzi na zorganizowaną presję migracyjną. Obrazy migrantów, masowo wdzierających się na terytorium Hiszpanii, przypominają, że problem nie zniknął – został jedynie odsunięty od medialnych nagłówków. Dziś wraca i pokazuje, jak kruche pozostaje bezpieczeństwo zewnętrznych granic Unii Europejskiej