Nie tylko ambicje. "Premier dezinformował prezesa"Nie tylko ambicje. "Premier dezinformował prezesa, by uzyskać jego zgodę na decyzje, które uzgodnił z KE"

Było zauważalne, iż Morawiecki nie akceptował społecznej i socjalnej polityki Szydło, Rafalskiej, Szałamachy. Ze względu na sukcesy polityki społecznej oraz międzynarodowej (obecność NATO w Polsce, wizyta Donalda Trumpa, pielgrzymka papieża Franciszka i inne) nie mógł otwarcie kontestować rządu. Jawnie robił to senior Kornel Morawiecki, tymczasem junior urządzał prezesowi PiS indywidualne seminaria ekonomiczne na Nowogrodzkiej. Pokazywał wizje przyspieszonego rozwoju i prezentował siebie jako realizatora przyspieszenia.

Jesienią 2017 r. rozpoczęła się wewnętrzna dyskusja o „rekonstrukcji” rządu. Namawiano Jarosława Kaczyńskiego, aby stanął na jego czele. Przejąłby sukcesy na własne konto oraz zakończyłby rzekomy dualizm decyzyjny. Co prawda premier Szydło zachowywała się bardzo lojalnie wobec prezesa PiS, ale jej popularność drażniła najbliższe jego otoczenie. Prezes Kaczyński wahał się. Nie mógł zarządzać krajem jak w latach 2006–2007. Traktat lizboński zmienił Unię Europejską. Obowiązki premiera znacznie rozszerzono o politykę europejską, tymczasem prezes nie lubił zajmować się problemami międzynarodowymi. Utrzymywał, że polityką zagraniczną nie wygrywa się wyborów. Zakładał, że polityką europejską zajmie się minister spraw zagranicznych, np. Krzysztof Szczerski, ekspert w sprawach unijnych. Jako szef rządu nie mógłby się jednak odciąć od spraw europejskich. Uświadomiono mu, że jeśli nie będzie jeździł do Brukseli, to Europa przyjedzie do niego z decyzjami do przyjęcia. To zniechęciło prezesa do fotela premiera. I tu zjawia się Mateusz Morawiecki z ofertą przyspieszenia oraz porozumienia się z Unią.

Polityka ustępstw z Brukselą

Rząd Beaty Szydło prowadził dialog z UE, wyjaśniając reformy PiS. Twardo odrzucał próby rozszerzenia kompetencji Komisji Europejskiej poza obszary traktatowe. W lutym 2016 r., na prestiżowej konferencji w Monachium, odpowiedziałem Fransowi Timmermansowi, że nie będzie nam interpretował naszej konstytucji. Wyjaśnialiśmy, że debata w Polsce na temat praworządności była sporem politycznym. Taka też była konkluzja raportu Komisji Weneckiej w 2016 r.