„Demokracja walcząca” Donalda Tuska weszła w fazę, w której pożera niezależne instytucje, tworząc przedpole dla totalitaryzmu.

To mógł być każdy z nas. Pan Piotr doświadczył brutalnej przemocy aparatu państwa tylko dlatego, że miał odwagę stanąć przed Trybunałem Konstytucyjnym w obronie niszczonej demokracji. Jego przypadek przypomina działania najczarniejszych reżimów. I budzi wiele pytań o to, jakie prawa ma obywatel w starciu z „demokracją walczącą” Donalda Tuska.

Z Adamem Borowskim, działaczem opozycji niepodległościowej od lat 70., inicjatorem utworzenia miasteczka obrony Trybunału Konstytucyjnego, rozmawia Jerzy Szmit

Zjednoczenie prawicy nadal wygląda na temat abstrakcyjny. Do opinii publicznej docierają sprzeczne sygnały: czasem deklaracje o chęci współpracy, a częściej wzajemne docinki i ataki. Jednocześnie są już przypadki cichej, całkiem zgodnej współpracy. Całość można podsumować następująco: o tym zjednoczeniu zdecyduje bardziej wola wyborców niż decyzje liderów.

Większość egzotycznie wyglądających cudzoziemców, których napotykamy dzisiaj na ulicach polskich miast i miasteczek, to ludzie, którzy przebywają w Polsce całkowicie legalnie – z ważną wizą i pozwoleniem na pracę. To wielki imigracyjny biznes, z którym rząd Tuska wcale nie walczy.

Dziecko, które umiera po przewiezieniu do szpitala. Kobieta, która spędza niemal dwie doby na SOR i umiera. Młody człowiek, który błaga o dializę, ale jej nie otrzymuje. To tylko kilka głośnych historii z polskich szpitali z ostatnich kilku tygodni. Kolejne dramaty pacjentów odsłaniają słabość systemu, który w teorii ma chronić ludzkie życie. Czy pacjent może jeszcze wierzyć, że gdy trafi do szpitala, ktoś rzeczywiście zrobi wszystko, by go uratować?

„Rosja nas zabija” – powiedział prezydent Zełenski dziennikarzom po spotkaniu z przywódcami Wspólnoty Europejskiej w Brukseli i przyznał, że elementem strategii Kremla w obecnej fazie wojny jest „wypychanie” obywateli Ukrainy i zmuszanie ich do opuszczenia państwa. Ostrzegł też, że nawet 20 mln ludzi może opuścić kraj, jeśli Moskwa wygra wojnę, co oznaczałoby największy kryzys migracyjny na naszym kontynencie po II wojnie światowej.

Sceny zniszczeń, grabieży i przemocy we Francji charakteryzowały się nieobecnością funkcjonariuszy organów ścigania oraz dobrym humorem napastników, którzy plądrowali Paryż, krzycząc radośnie: „Wallah, Wallah!”.

Anglia i Walia mają szybko wprowadzić przepisy zakazujące pokazywania ekstremalnych form pornografii.

Skoncentrowany na walce z dżihadem Zachód przeoczył rosnące zagrożenie ze strony skrajnej, agresywnej lewicy. Ta wraca do swoich korzeni i znów bawi się w to, co lubi najbardziej, czyli przemoc i zamordyzm.

W swojej nowej powieści Olga Tokarczuk tożsamości narodowej przeciwstawia wizję „niepolskiej Polski”. Nie ukrywa swej niechęci do „piastowskiej” tożsamości Ziem Zachodnich i ironizuje z „uchrobryzowanego” Wałbrzycha.

Rozbiory nie zaczęły się w dniu, w którym obce wojska przekroczyły granice Rzeczypospolitej. Zaczęły się w głowach elit, które uwierzyły, że interes własnego stronnictwa jest ważniejszy od interesu państwa, że pomoc obcych mocarstw można wykorzystać bez ponoszenia kosztów, a suwerenność da się obronić, powierzając jej ocenę zagranicznym protektorom.

Wciąż niosą nadzieję i kaganek oświaty. Oswajają z nieuniknionym, ale dają też wiarę w kompetentną pomoc. Coraz mocniej podnoszą ciśnienie oglądających je widzów. Polskie seriale medyczne. Te ze stażem i te najnowsze.

O spektaklach obecnego Teatru Telewizji piszę bez wrzucania rozmaitych tytułów do jednego worka. „Amerykańskiego przyjaciela” autorstwa i w reżyserii Macieja Wojtyszki przyjmuję z entuzjazmem.

Trzy lata. Tyle czasu biznes czeka na jasną, spójną strategię gospodarczą, która pozwoliłaby przewidywać kierunki rozwoju państwa w gwałtownie zmieniającym się świecie. Zamiast tego mamy do czynienia z pogłębiającym się chaosem. Przedsiębiorcy, którzy jeszcze niedawno z entuzjazmem angażowali się w projekty naprawy państwa, dziś nie kryją rozczarowania.

Gdy Maja Chwalińska w Wuhanie wygrywała finał turnieju rangi WTA 1000, wcześniej odprawiając z kwitkiem Igę Świątek, w kraju nad Wisłą niektórzy w wydarzeniach zza Wielkiego Muru widzieli coś na kształt przewrotu pałacowego. Ale zamiast ulegać pokusie pisania nekrologów dla dotychczasowej królowej, weźmy głęboki oddech i z ostrożnością mówmy o „zmianie warty”.

W przededniu Święta Niepodległości powinien dominować pozytywny nastrój radosnych przygotowań do obchodów 108. rocznicy powrotu Polski na mapę świata. Tak byłoby w normalnym kraju. Ale Polska pod rządami Donalda Tuska normalnym krajem nie jest. Zawsze, gdy on jest u steru państwa, Marsz Niepodległości staje się imprezą podwyższonego ryzyka. Jego organizatorzy muszą mieć się na baczności, rozglądać szczególnie uważnie i mocniej niż zazwyczaj uczulić Straż Marszu na różne zdarzenia nieplanowane.

To, co dzieje się dziś we Francji i promieniuje na Belgię oraz Włochy, to paroksyzmy kulturowych konfliktów, chociaż na pozór to wyłącznie erupcja zdziczenia, które jak zawsze jest wykorzystywane przez cynicznych czy determinowanych ideologią politykierów. Barbarzyństwo takie objawia się jednak w przypadku odrzucenia istniejącej cywilizacji i jest tego radykalną manifestacją.

Pan Premier Donald Franz udał się z historyczną wizytą do Indii (oraz Wietnamu). Wiadomość zaniepokoiła Grzegorza Brauna i całą Konfederację Korony Indyjskiej, gdyż to ona do tej pory miała monopol na kontakty z tym niewyczerpanym rezerwuarem taniej siły roboczej dla oszczędzających na płacach przedsiębiorcach z Tenkraju.

Są w szpitalu wydatki, których nie sposób uniknąć. Są też takie, które można ograniczyć, przynajmniej na papierze. Najłatwiej zacząć od tych, którzy zarabiają najmniej i nie mają wystarczająco silnej pozycji, by obronić swoje miejsca pracy. Opiekunowie medyczni właśnie przekonują się, że w polskiej ochronie zdrowia o przydatności człowieka coraz częściej decyduje nie to, komu służy, lecz ile kosztuje. A pacjent? Pacjent jakoś nie mieści się w tej tabelce.

Alternatywa dla Niemiec (AfD), która powstała w 2013 r. jako ruch sprzeciwu wobec euro oraz pakietów pomocowych dla zadłużonych krajów południa Europy, zmienia kurs – donosi brukowiec „Bild".

Wybory do czeskiego Senatu zakończyły się porażką rządzącego ruchu ANO premiera Andreja Babiša, którego przedstawiciele nie zdobyli ani jednego mandatu. O sukcesie może za to mówić partia STAN (Burmistrzowie i niezależni), centro-liberalna formacja stawiająca na regionalizm, która zdobyła 10 mandatów. Obecne wybory komentatorzy uznają za test popularności rządu i zapowiedź zmian w wyborczych preferencjach Czechów.

Przez państwa muzułmańskie nadal przetacza się fala pobudzenia religijnego. Dotyczy to zwłaszcza młodych ludzi. W Azerbejdżanie młodzież zaprotestowała przeciwko zakazowi noszenia hidżabu na terenie szkół. W policyjnej akcji zatrzymano – według nieoficjalnych danych – około dwustu osób.

Arabia Saudyjska przeprowadziła egzekucje dwóch pracowników z Bangladeszu: sprzątacza Nazrula Islama Abdula Basira i sprzątaczki Siti Akhtar. Oboje zostali skazani na śmierć za „niemoralny czyn”, którego dopuścili się w meczecie w Mekce.

Donald Tusk wrócił ze szczytu Rady Europejskiej z „sukcesem”. Polska „wywalczyła” przegląd ETS2. Premier zapewnił, że nie pozwoli, by Polacy płacili za ten system. Można odetchnąć. No, chyba że akurat przyszła faktura za ogrzewanie albo tankujesz (nie za 5,19). Polacy już płacą krocie za paliwo, pellet i ciepło z sieci. Ludzie liczą każdą złotówkę, rezygnują z wydatków, a niektórzy wyprzedają, co mają, żeby dopiąć domowy budżet. I kiedy próbują ustalić, jak zapłacą za prąd, przed nimi majaczy kolejna podwyżka. Wtedy przychodzi premier i mówi, że wszystko jest pod kontrolą. Zapewne dlatego, że rachunek nie dotarł jeszcze do jego gabinetu.

Wizyta sekretarza stanu USA Marco Rubio w Samarkandzie 19 października br. pokazała rosnące zainteresowanie Waszyngtonu Azją Centralną

Zwycięstwo Mai Chwalińskiej w dalekich Chinach! Co za radość spotkała nas w tych ponurych dniach rządowych brewerii w Warszawie. Na trybunalskim korcie Berek kontra Godzilla.

Znowu padło polecenie. Koalicja 13 grudnia uruchomiła dobrze znany mechanizm: przemysł pogardy. Tym razem pretekstem jest kuriozalny pomysł awansu ministra finansów Andrzeja Domańskiego – człowieka, który zapisał się w historii III RP rekordowym długiem publicznym. Premier Tusk wraz ze swoim zastępcą polecieli do Indii (a potem do Wietnamu), a w kraju ruszyły naciski na prezydenta Karola Nawrockiego, połączone z otwartymi groźbami.

W ubiegłym tygodniu w Strasburgu odbyła się konferencja „Mój nowy deal dla Europy”, której głównym gościem była Alice Weidel, liderka niemieckiej AfD.

Stres bożonarodzeniowy nie jest wymysłem teoretyków od mniemano­logii stosowanej. Jest to zjawisko powszechne i wielopoziomowe. Święta wiążą się z wydatkami, a nie każdy ma odpowiednie zasoby, aby im podołać; wiążą się ze spotkaniami rodzinnymi, a w podzielonym społeczeństwie polityczne animozje dzielą nawet najbliższych.

Środowiska lewicowe Europy rozmontowują podstawy kulturowe własnego świata, powielają rosyjską narrację, atakują własne państwa. Światowa lewica zachowuje się tak, jakby była jedną wielką agenturą wpływu.

Pewnie siedzi dniem i nocą ze sztabem klakierów pochylonych nad klawiaturami komputerów i kombinuje, czym teraz zaskoczyć, jak szybko zaistnieć. Jak wzmocnić swój twardy elektorat, atakując znienawidzoną opozycję, czym przykryć codzienne afery władzy, ujawniane przez niezależne media.

Korzystanie z chatbotów stało się chlebem powszednim, a to spowodowało, że zanim się spostrzeżemy, już „myślimy” w gotowych szablonach.

Trudno nadążyć za politycznymi kombinacjami Donalda Trumpa. Z tego, co wiemy, prezydent USA stara się za wszelką cenę doprowadzić do pokoju między Moskwą a Kijowem. Widać wyraźnie, że w negocjacjach zaczęła mu przeszkadzać postać Wołodymyra Zełenskiego.

W biblijnej Księdze Rodzaju czytamy, że Bóg stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo. To stwierdzenie ma ogromny sens. Oznacza bowiem, że człowieczeństwo nie jest zaledwie przygodnym elementem świata ani narzędziem służącym realizacji cudzych celów. Posiada szczególną wartość, której nie da się sprowadzić do użyteczności, produktywności czy społecznej przydatności. Każde ludzkie życie ma sens, nawet wtedy, gdy nie przynosi wymiernych korzyści. A niekiedy zwłaszcza wtedy.

W 1935 r. „Moja Przyjaciółka” opisała wizję, w której kobiety miały się cieszyć doskonałym zdrowiem, a pięćdziesięciolatki zachowywać młodość, włosy i zęby. Gruźlica, reumatyzm i zwykłe przeziębienia miały odejść w przeszłość. Jedno miało się nie zmienić: mimo wynalezienia pigułek zaspokajających głód „ładnie nakryty stół zawsze będzie pociągał ludzi”. Tak wyobrażano sobie kobiety i ich świat w 2000 r.