Samobójstwo Europy. "Tak umiera Europa"Samobójstwo Europy. "Ludy Europy mają zniknąć, a z nimi cała nasza cywilizacja"

W składającym się z kilkudziesięciu esejów tomie filozof i polityk Éric Zemmour opisuje, jak od dekad, rok po roku, Francja podcina sobie żyły, wiesza się, podpala, strzela sobie w łeb i serce, zażywa garściami psychotropy, popija to litrami alko i w ten sposób popełnia rozciągnięte w czasie samobójstwo. Małe zdarzenia – ot, jakaś ustawa o mieszkaniach, nadanie przybyszom przywilejów socjalnych, skrócenie tygodnia pracy do 35 godzin, jakieś parady gejowe, akcje ekoterrorystów – tysiące małych, z osobna drobnych, niewinnych zdarzeń i decyzji doprowadziło Francję do miejsca, w którym jest teraz. Tytuł monumentalnego dzieła: „Francuskie samobójstwo”.

Kaźń tysiąca cięć

Właściwie to wszystko jest jak wykonywana na sobie chińska kaźń lingchi. Przez tysiąc lat, aż do 1905 r., nieszczęśników w Kraju Środka przywiązywano do pala albo ramy i wystawiano na widok publiczny. Potem podchodził kat z workiem noży, pilników, dłut, pił i przystępował do dzieła. Zaczynał skazanego nacinać i kroić. Do zadawania różnych ran i okaleczeń dobierał różne narzędzia. Zaczynał najczęściej od płatków uszu, potem zabierał się za nos, wycinał brwi… Na tym poprzestaniemy. Czasami zadawano kilkadziesiąt ran, czasami, jak wspominają kroniki, nawet trzy tysiące. Czasami szybko wymierzano litościwy cios, jak powiedzieliby Francuzi: „coup de grâce”, i skracano agonię, ale najczęściej męka trwała całymi dniami. Żadne cięcie nie było tym ostatecznym, ale wszystkie sprowadzały nieuchronny koniec.