W rywalizacji sportowej szczytem marzeń dla każdego zawodnika jest zdobycie złotego medalu olimpijskiego. Nie dotyczy to jednak piłkarzy, a więc reprezentantów najpopularniejszej dyscypliny sportu na świecie, dla których najbardziej wartościowym trofeum jest puchar zdobywany w mistrzostwach świata.

Gdy pod koniec XIX w. była tworzona idea nowożytnych igrzysk olimpijskich, szybko stało się jasne, że zyskujący na ogromnej popularności futbol znajdzie się w ich programie. I rzeczywiście o medale w olimpijskim turnieju zagrano już podczas drugich igrzysk ery nowożytnej w 1900 r. w Paryżu. Wygrali je bezkonkurencyjni wówczas Brytyjczycy, którzy powtórzyli ten sukces w 1908 i 1912 r. i uznali, że nie warto dalej angażować się w nudną – z ich punktu widzenia i przekonania o własnej wyższości – rywalizację międzynarodową. Tymczasem futbol zdobywał coraz większą popularność, w kolejnych krajach powstawały kluby i ligi. W Anglii już w 1885 r. wprowadzono możliwość oficjalnego wynagradzania piłkarzy przez kluby, czym usankcjonowano powstanie nowego zawodu – piłkarza. Jednak obrońcy idei olimpijskiej pragnęli, by igrzyska pozostały szlachetną rywalizacją amatorów i nie chcieli się zgodzić na udział w nich zawodowych sportowców. To właśnie ten spór doprowadził do tego, że utworzona w 1904 r. Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej (FIFA) postanowiła zorganizować swoje własne mistrzostwa świata bez oglądania się na nieprzystające już do epoki wymagania MKOl. FIFA dopięła swego dopiero po 26 latach od powstania (próba zorganizowania mistrzostw w 1905 r. zakończyła się fiaskiem, bo nie zgłosił się do nich żaden zespół!), a pierwszy mundial rozegrano w Urugwaju, którego piłkarze oczarowali świat, zwyciężając w piłkarskich turniejach olimpijskich w 1924 i 1928 r.