Piłkarskie mistrzostwa świata zachorowały na „chorobę słoniową”. Po raz pierwszy uczestniczy w nich aż 48 państw, co stanowi… 25 proc. wszystkich państw należących do ONZ. Czasy, w których występy na futbolowym mundialu były jak wkroczenie na sportowy Olimp, minęły. Dzięki temu wiele reprezentacji gra w nim po raz pierwszy. Przeważnie dostają łomot, ale szwajcarski szef FIFA kieruje się zasadą, którą sformułował trener piłkarskiej reprezentacji Polski Janusz Wójcik, czyli „Wójt”: „Kasa, misiu, kasa”. Pan Infantino liczy „dudki” i nie zwraca uwagi na tych, którzy podliczają jego. Właśnie dostał paszport Libanu (jego żona pochodzi z tego pięknego i jednocześnie nieszczęsnego kraju) i akurat – co za przypadek – FIFA funduje centrum treningowo-szkoleniowe w nowej ojczyźnie swojego prezesa. Bo choć zmieniają się piłkarskie przepisy, to nie zmienia się „prezydent” Infantino. Przed mundialem w Rosji i podczas niego płaszczył się przed Putinem. Przed i podczas mundialu w Katarze skakał wokół emira Hamada Al Saniego, a teraz pastuje buty Trumpowi, bo mundial Anno Domini 2026 odbywa się m.in. w USA. Między innymi, bo także w Kanadzie i Meksyku – to też przejaw piłkarskiej „elantiazy” (wspomnianej choroby słoniowej), bo MŚ jeszcze nigdy nie były rozgrywane aż w trzech krajach.

Tradycyjnie, jak na wielkim turnieju przystało, sędziowie chcą przyćmić futbolistów. Arbiter ze Słowenii, który wypaczył wynik meczu barażowego Szwecja–Polska w Sztokholmie na korzyść gospodarzy, znowu dał ciała, ale sędziować musi, bo jest rodakiem szefa UEFA, a federacja światowa chce dobrze żyć z federacją europejską.