Stanęliśmy pod budynkiem Bundestagu przy głazie, który ma upamiętniać polskie ofiary II wojny światowej. Niemcy przywieźli ten głaz, byśmy czuli dumę? Pewnie takie jest ich oczekiwanie. Ale nie czułem dumy. Czułem złość.

Bo czy naród, który poniósł największe straty w wyniku niemieckiej agresji, naprawdę zasługuje tylko na kamień na trawniku? To nie jest symbol szacunku – to policzek wymierzony polskiej historii i polskim ofiarom. W Berlinie powinien stanąć prawdziwy, monumentalny pomnik upamiętniający polskie cierpienie i bohaterstwo. Cokół pamięci, a nie głaz obojętności.