Tak się złożyło, że po Koncercie Niepodległości Towarzystwa Patriotycznego, podczas którego wręczano nagrody „Żeby Polska była Polską”, ktoś mi powiedział o profanacji tej pieśni w Teatrze Narodowym. Odbyła się tam premiera dramatu „Termopile polskie” Tadeusza Micińskiego. Nowym dyrektorem narodowej sceny został uznawany za skandalistę Jan Klata. Nie sądzę, bym zdobył się na odwagę i dotarł na to przedstawienie. Kocham teatr, dlatego coraz rzadziej chodzę. Zwłaszcza powszechna moda demolowania klasycznych, tradycyjnych tekstów jest zabiegiem głęboko nieuczciwym – wobec bezbronnych historycznych autorów, a także ważnej kulturowo pamięci narodowej i ogólnoludzkiej. Sofoklesa i Szekspira również „poprawiają” barbarzyńcy. Nie tylko Micińskiego i Mickiewicza.

W szczęśliwie minionych czasach PRL akurat pod tym względem cenzura odgrywała „pozytywną” rolę, pilnując starych tekstów. Najważniejsze, że mieliśmy wręcz nadmiar wybitnych aktorów, całe zespoły aktorskie na najwyższym poziomie. W tym pasjonujące, nowatorskie grupy Grotowskiego, Kantora, Szajny. Ale głównie chodziło się na podziwianych, świetnych aktorów grających w dobrze skrojonych sztukach. Tych głębokich, wzniosłych, a także mniej ambitnych literacko, lecz rozgrzewających widownię wybitnymi kreacjami.