Ach, co to był za tydzień! 10 września w Strasburgu Ursula von der Leyen, nieustraszona amazonka eurobiurokracji, wygłosiła swoje doroczne orędzie o stanie Unii. Mówiła o „walce o kontynent cały i pokojowy”, o potrzebie jedności, autonomii i prosperity. Brzmiało jak manifest niepodległej Europy, gotowej stawić czoło światu. Doprawdy wzruszające! Szkoda tylko, że jej słowa to bajka dla naiwnych, a rzeczywistość serwuje nam gorzką kawę z dodatkiem hipokryzji. Przyjrzyjmy się zatem, jak szefowa KE maluje różowy obraz, na którego tle pali się unijny dom.

Weźmy Zielony Ład – koronne „osiągnięcie“ Ursuli. W orędziu chwaliła się „battery booster package” za 1,8 mld euro, mające wspierać europejską produkcję baterii i zielone technologie. Brzmi ekologicznie i nowocześnie, prawda? Tymczasem eksperci z Europejskiego Banku Centralnego alarmują, że Zielony Ład już zdusił przemysł ciężki, podnosząc koszty energii o 20–30 proc. w takich krajach jak Niemcy czy Polska. Fabryki są przenoszone do Chin, gdzie emisje CO2 rosną w najlepsze, a my tu w Europie liczymy straty w setkach tysięcy miejsc pracy.