Mimo pozytywnych rezultatów większość dyrektorów i wychowawców szkół ma niechętny stosunek do zajęć „wychowanie do życia w rodzinie”

Wobec napastliwej propagandy gender, którą jest nasączona kultura masowa (także adresowana do najmłodszych), wobec erotyzacji i pornografizacji przestrzeni publicznej, wobec szkodliwości zdalnej edukacji, która zamykając dzieci przed komputerami, jeszcze bardziej wystawiła je na seksualizujące treści z internetu, wobec abdykacji rodziców z wychowania w sferze płciowości, seksualności, płodności i odpowiedzialnych relacji – ostatnim bastionem normalności i afirmacji prawa naturalnego są zajęcia wychowania do życia w rodzinie (WDŻ).