Artyści a emerytura. "Odkładać, inwestować nadwyżki finansowe"Artyści a emerytura. "Ocenianie artystów przez urzędników (polityków) wpisuje się w lewacką operację niszczenia sztuki i promowania usłużnych „tfórców”

Nie wypowiadałem się do tej pory na temat emerytur dla artystów. Może dlatego, że sam jestem już emerytem. W 1982 r., po odpracowaniu studiów inżynierskich, wybrałem niepewny zawód muzyka. Profesję dającą ogromną satysfakcję na scenie, ale bez etatu i z bardzo niepewnymi dochodami. Już wtedy miałem świadomość upływu czasu, więc z myślą o bardzo odległej starości regularnie opłacałem składki ZUS. Zdarzało się, że pożyczałem pieniądze na te opłaty. W latach 90., by ratować rodzinny budżet (hiperinflacja, zapaść na rynku pracy), wyjeżdżałem na Zachód do zwykłej, fizycznej pracy. Była to świetna szkoła przetrwania i… mobilizacji! Po powrocie skorzystałem z nowych możliwości: otworzyłem działalność gospodarczą, by lepiej sprzedawać swoje usługi „songwritera”. Produkcja reklam i wydawanie własnych płyt dały mi pierwsze godziwe pieniądze. Wymagało to ciężkiej pracy i opanowania zupełnie nowych specjalności (marketing). Prosperity skończyła się wraz ze „schłodzeniem” gospodarki przez Balcerowicza. Ratowała mnie dywersyfikacja artystycznych profesji (autor, kompozytor, scenarzysta, felietonista, redaktor muzyczny i inne). Tak dotarłem do wymarzonej artystycznej emerytury i… nadal pracuję, bo praca twórcza jest moją życiową pasją.

Jeśli dziś miałbym udzielać rad młodym talentom, to sugeruję: