Obrońcy przywilejów emerytalnych dla artystów próbują przedstawiać irytację społeczeństwa w kategoriach prostackiej zawiści. Że oto prymitywny motłoch zionie nienawiścią do elity. W ten sposób ujawniają jedynie swoją pogardę wobec społeczeństwa.

Zapewne niektórzy pamiętają jeszcze wielki koncert podczas tuskowego marszu miliona serc, zorganizowanego przed ostatnimi wyborami parlamentarnymi. Na scenie zebrała się wtedy cała plejada dinozaurów polskiej estrady, którzy wspólnie z Tuskiem, Owsiakiem i innymi „demokratami” odśpiewali kiczowaty przebój Chłopców z Placu Broni o wolności, którą kochają i rozumieją. Miał to być wielki, wspólny gest sprzeciwu wobec rządów PiS i łamania praworządności przez pisowski reżim.