Odnalazła się minister zdrowia. To ta, której nazwiska nikt nie zna. Okazało się, że to najzdolniejsza, a zarazem najskromniejsza osoba w rządzie. Po prostu nieoszlifowany brylant. Do zeszłego tygodnia siedziała cichutko, w nic się nie wtrącała, może nawet szydełkowała sobie gdzieś w domowym zaciszu. Aż tu nagle Donald Tusk cudem przypomniał sobie o jej istnieniu i zażądał, aby w ciągu kilku dni przygotowała plan szerokiej reformy zdrowia. No to odłożyła szydełko i zasiadła do pracy. Minął tydzień i cyk! Jest projekt reformy. Trudno pojąć, dlaczego przez ostatnie 30 lat nikomu to nie wyszło. Tylko Donald Tusk tak potrafi.

Skoro reformę zdrowia mamy już z głowy, to może pójść na całość? Do objęcia teki szefa resortu sprawiedliwości od dawna przymierza się pewien mecenas – szczery demokrata. To człowiek nadzwyczaj delikatny i wrażliwy, który brzydzi się represjami – mdleje na sam widok munduru. Jego awans mógłby rozwiązać wszystkie nasze problemy. Wystarczy, że wejdzie do rządu, a już za rok Tusk i wszyscy jego ministrowie nie będą mieli żadnych obowiązków. Może niektórzy trafią wreszcie na zasłużony, wieloletni odpoczynek w jakimś zamkniętym, strzeżonym sanatorium? Kto wie?