Jedni chcą Tuska, drudzy chcą się go pozbyć. Co naprawdę mówią sondaże?

Bliższe spojrzenie na sondaże z ostatnich tygodni przynosi ciekawe wnioski. Najważniejsze z nich dotyczą faktycznej pozycji Prawa i Sprawiedliwości na starcie wyborczego sezonu.

Średnia sondażowa od początku października kształtuje się następująco: Koalicja Obywatelska – 31,1%, Prawo i Sprawiedliwość – 20,0%, Konfederacja – 12,9%, Konfederacja Korony Polskiej – 8,8%, Nowa Lewica – 6,6%, Rozwój Plus M. Morawieckiego – 5,0%, Partia Razem – 3,9%, PSL – 3,4%, Polska 2050 – 1,2%.

A co się stanie, kiedy wyrzucimy z tego zestawienia wielokrotnie i totalnie skompromitowane pracownie Marcina Dumy, czyli IBRiS i United Surveys a także państwowy, dmuchający poparcie dla rządu CBOS? PiS nagle staje się bardziej doszacowane, bo ma prawie 23 procent poparcia. Więcej, także o około 3 procent, ma Koalicja Obywatelska. Pod progiem są wszyscy koalicjanci Tuska poza Lewicą Czarzastego (6,7 proc. według tej średniej). Do Sejmu nie wchodzi też Rozwój Plus Mateusza Morawieckiego.

Podobnie (mniej więcej) wychodzi to, jeśli weźmiemy pod uwagę tylko dzisiejszy sondaż Social Changes i dwa ostatnie badania OGB, sondażowni, która w ostatnich latach punktuje trafnymi prognozami wyborczymi i która z sukcesem przeprowadziła badania exit poll w wyborach prezydenckich i przedterminowych wyborach w Krakowie i Zabrzu. A więc – KO zgarnia zdecydowaną większość wyborców liberalnej lewicy, jej partie koalicyjne są marginalizowane i wszystkie (także Lewica) zmierzają pod próg, gdzie znajduje się także Rozwój Plus Morawieckiego.

Jakie płyną z tego wnioski?

Po pierwsze, najważniejsze i zawsze warte przypominania: sondaże to tylko sondaże. Poszczególne firmy mają tutaj swoje interesy, niektóre z tych interesów wyłażą na wierzch w wulgarny wręcz sposób.

Po drugie: polaryzacja raczej się pogłębia, niż osłabia. Wiele wskazuje, że najbliższe wybory będą wciąż przede wszystkim rywalizacją tych, co chcą Tuska mieć i tych, co chcą się go pozbyć. Inne sprawy zejdą na dalszy plan, zyska na tym Prawo i Sprawiedliwość.

Po trzecie, co łączy się z drugim: wrzucana przez niektóre sondażownie i media narracja o PiS zbliżającym się do 15 procent poparcia i czującym na plecach oddech obu Konfederacji to bajki z mchu i paproci. Wyniki bardziej wiarygodnych badań a także realnych głosowań z ostatnich miesięcy (np. w Krakowie) pokazują, że to poparcie w skali kraju raczej będzie zbliżać się do 30 procent. PiS ma aparat, ma posłów, którzy bardzo mocno pracują w terenie (tego dziś wyraźnie nie widać, ale to się dzieje). Pracują tym ciężej, im mniej pewne są ich mandaty. A są, to oczywiste, znacznie bardziej zagrożone, niż w 2019 a nawet 2023 roku. Wojować więc będą nawet dotychczasowe „pewniaki”.

Po czwarte: Tusk może kolejne wybory wygrać. Załatwić może to konsolidacja na jednej liście w połączeniu z obowiązującą ordynacją. Może też - z tych samych powodów – z kretesem przegrać.

Po piąte: najważniejsze, żeby wybory w ogóle się odbyły. Szaleństwo obecnej władzy postępuje. Coraz trudniej będzie im oddać władzę w sposób zbliżony do cywilizowanego.