W ciągu ostatnich dziewięciu lat, odkąd władzę w Indiach sprawuje Indyjska Partia Ludowa (BJP) premiera Narendry Modiego, kraj ten podlega stopniowej „szafranizacji”.Tym terminem – ukutym od szafranowego koloru szat hinduistycznych kapłanów – określa się nacjonalistyczny kurs przyjęty przez obecne władze Indii.

„Szafranizacja” jest kluczowym elementem polityki BJP, a jej ostrze jest skierowane przeciwko wszelkim obcym wpływom – zachodnim, chrześcijańskim i przede wszystkim muzułmańskim, co jest o tyle istotne, że Indie zamieszkuje 172 mln muzułmanów (ponad 14 proc. ludności kraju). Pięć lat temu wybuchł wielki spór o świątynię Tadż Mahal będącą jednym z najlepiej rozpoznawalnych symboli Indii. Problem polegał na tym, że świątynia została zbudowana przez władcę muzułmańskiej dynastii Mogołów Szahdżahana na cześć jego zmarłej żony Mumtaz. Islamski charakter świątyni bardzo irytował polityków rządzącej partii. Jeden z nich stwierdził nawet, że Tadż Mahal jest „skazą na indyjskiej przeszłości” i nie powinien być dłużej uważany za symbol kraju. Podjęto wówczas decyzję, by zmienić politykę historyczną Indii, skoncentrować się na wartościach i położyć kres „postkolonialnemu stanowi umysłów”. W tym celu opracowano nową politykę edukacyjną, której owocem stały się zatwierdzone w tym roku zmodyfikowane podręczniki do historii.