Gdy Łęcka klnie jak szewc. "Tytuł uważam za nadużycie"Gdy Łęcka klnie jak szewc. "Tytuł uważam za nadużycie", "Nie mam czasu na złą kulturę"

Historię, która z powieści Bolesława Prusa bierze jedynie część postaci i główny wątek: uczucia kupca Stanisława Wokulskiego do arystokratki Izabeli Łęckiej. Co nie oznacza, że pokazuje go tak jak w książce. Wokulski nie jest romantycznym adoratorem, a dość bezwzględnym stalkerem, wprost handlującym przyszłą żoną najpierw z jej ojcem, a potem z nią samą. Z kolei Izabela to nie pusta lalka, lecz niezależna kobieta, interesująca się emancypacją swojej płci.

Nawet jeśli w serialu pojawiają się zdarzenia podobne do tych z powieści (pojedynek Wokulskiego z Krzeszowskim, licytacja kamienicy Łęckich), zawsze skręcają w innym kierunku. Dwa ostatnie odcinki, zrealizowane w konwencji krwawego thrillera, są już całkiem dopisane.

Wielu postaci nie ma, a Wokulski i jego przyjaciel Ignacy Rzecki są odarci ze swoich biografii, związanych z polskością. Stary subiekt – tu postać jak z kabaretu – nie walczył w Wiośnie Ludów, nie jest bonapartystą, ma za to romans ze służącą. To konsekwencja podejścia: choć pojawia się zarzut, że scenariusz lepiej traktuje kobiety niż mężczyzn, trudno tu w zasadzie wskazać bohaterów jednoznacznie sympatycznych. Może poza pisarką Orzeszkową i jej przyjaciółką lekarką, przedstawionymi jako emancypantki, co istotnie trąci mocno naciągniętym ideologicznym przesłaniem.