Tusk nigdy nie będzie równorzędnym partnerem dla NawrockiegoTusk chce się spotykać z prezydentem Nawrockim, żeby Polacy uwierzyli, iż jest równorzędnym partnerem, a nie jest i nigdy nie będzie

      Szymon Hołownia, były marszałek Sejmu, a obecnie wice-, pojęczał sobie 9 listopada 2026 r. na antenie Polsat News. I te jęki niestety przypominają „plecenie Piekarskiego na mękach” (od Michała Piekarskiego, który 15 listopada 1620 r. dokonał w Warszawie nieudanego zamachu na króla Zygmunta III Wazę). Hołownia na nikogo się oczywiście nie zamachnął, bo to w ogóle nie ten typ, tak jak nie doznał żadnego pomieszania zmysłów, co dotknęło Piekarskiego, zanim jeszcze dokonał zamachu. A jednak słowa Hołowni są wyrazem pomieszania, tyle że różnych porządków, a przede wszystkim epistemologicznego i moralnego.

Szymon Hołownia zaczął lamentować, że to straszne, iż „prezydent nie może się spotkać w Polsce z premierem”, choć „dzieli ich kilometr, nie wiem, tam półtora kilometra”. Równie straszne ma być to, że „rozmawiają przez ministrów”. A najgorsze ma być to, że „jeden stawia warunki, a drugi mówi, że warunków nie spełni”. I w takiej sytuacji wrażliwy pan Szymon „błaga o to spotkanie”. Po to, „żeby tych dwóch najważniejszych w Polsce polityków pokazało nam, że jest jakiś ratunek dla Polski”. Ratunek jest konieczny, gdyż „nie ludzie z zewnątrz nas wykończą, tylko my się sami powykańczamy”. Pan Szymon rzewnie błaga „w tych dniach, kiedy będziemy obchodzili urodziny Rzeczypospolitej i zwłaszcza w tych dniach, kiedy na dzień przed urodzinami Rzeczypospolitej dzieje się taka tragedia w pierwszej stolicy Polski”.

Pomieszanie porządków poznawczego i moralnego sprawia, że rozmowę (dialog) premiera z prezydentem postrzega Szymon Hołownia w kategoriach absolutnych. Jako bezwzględną wartość, jako coś, co prowadzi do pozytywnych efektów, tworzy jakąś nową jakość. Pięknoduchostwo pana Szymona może jest nawet ładne, ale idąca za nim naiwność już nie. Szymon Hołownia na tyle długo współpracuje z Donaldem Tuskiem, żeby wiedzieć, iż rozmowa nie jest dla niego żadną wartością. Bo w świecie polityki Donald Tusk z nikim nie rozmawia, tylko karze, wydaje polecenia, łaje, poucza, przyjmuje hołdy, ośmiesza, kpi, lekceważy, manipuluje, kłamie, poniża, a w najlepszym wypadku sprowadza rozmowę do plotek i niespecjalnie wyrafinowanych aluzji.

Szymon Hołownia wielokrotnie był ofiarą stylu rozmowy Donalda Tuska, ale chyba nie chce się niczego na tej podstawie nauczyć. Rozmowa to dialog (słowo pochodzi z języka greckiego - dialogos, gdzie dia oznacza „przez, między”, a logos to „słowo, myśl”). Rozmowa (dialog) to partnerska wymiana zdań, w której strony słuchają się nawzajem, próbują się zrozumieć i wypracować porozumienie. Ale Donald Tusk nie dialoguje, tylko wygłasza monologi. A jeśli rozmowa odbywa się w cztery oczy, te monologi są jeszcze obudowane całą masą impertynenckich gestów, min, póz i ruchów.

Prezydent Lech Kaczyński opowiadał mi, na czym polegały jego rozmowy z Donaldem Tuskiem, kiedy po raz pierwszy ten był premierem. I polegały właśnie na impertynenckich monologach popartych gestami, minami, pozami i ruchami, które nie miały nic wspólnego z tym, co się nazywa kulturą osobistą czy kindersztubą. Momentami Tusk zachowywał się wręcz jak menel, żeby za chwilę udawać przyjaciela, a wręcz kumpla. A przecież prezydenta Lecha Kaczyńskiego od wielu lat Tusk znał, przez lata obracali się w tym samym kręgu towarzyskim w Gdańsku. To nie sprawiło jednak, by Donald Tusk się miarkował na dłużej niż minutę-dwie. Prezydenta Karola Nawrockiego Tusk osobiście nie zna, więc nie ma żadnych zahamowań w demonstrowaniu swoich najgorszych cech.

Podstawowy problem z Donaldem Tuskiem jest zresztą innego rodzaju niż jego specyficzne rozumienie rozmowy. Tusk, szczególnie jako premier, nikogo nie traktuje jak partnera. Może z powodu tego, że choćby przez niemieckich kanclerzy sam nigdy nie był traktowany po partnersku. A innym przywódcom też zdarzało się potraktować Tuska jak kamerdynera, żeby nie powiedzieć służącego (głośne przypadki lekceważenia go poprzez niezapraszanie na istotne spotkania, podróżowanie w innych wagonach, nieoddawanie głosu na konferencjach itp.). Z tego powodu Donald Tusk nie przestrzega żadnej hierarchii, także tej wynikającej z polskiej konstytucji. On rządzi tak, jakby w Polsce istniała tylko władza wykonawcza skupiona wyłącznie w rządzie i tylko wtedy, gdy sam nim kieruje. On jako władza wykonawcza wydaje polecenia władzy ustawodawczej i oczekuje określonego działania władzy sądowniczej: skazania kogo się da z opozycji i wsadzenia do więzień, a jednocześnie umorzenia wszystkiego, co dotyczy jego lenników, politycznych wspólników, pomocników i wybranych sympatyków.

Donalda Tuska nic nie obchodzi ustrój Polski, jego interesują wyłącznie ustrojowe potworki w rodzaju „demokracji walczącej”, czy praworządności rozumianej jako nieograniczonej możliwości łamania i dowolnego ugniatania prawa, w tym konstytucji. Rozmowa po polsku z Donaldem Tuskiem na tematy państwowe jest nawet bardziej absurdalna, niż gdyby rozmawiał on z Chińczykiem znającym tylko mandaryński, choćby o pogodzie albo o kuchni. Tusk nie potrzebuje żadnej rozmowy o państwie, władzy czy o społeczeństwie. On uważa, że to jest jakaś fanaberia, skoro sam potrafi wszystko urządzić, czyli wszystko zdemolować.

Tusk traktuje Karola Nawrockiego i jego współpracowników tak, jak na co dzień swoich ministrów, czyli gorzej niż „z buta”, tylko prezydent nie był, nie jest i nigdy nie będzie jego Żurkiem, Kierwińskim, Siemoniakiem, Gawkowskim, Nowacką, Balczunem czy Cienkowską. I prezydent Nawrocki nie pozwoli na żadne impertynencje wobec siebie. To oczywiście nigdy się nie zdarzy, ale Tusk wie i czuje, że gdyby zadarł z prezydentem Nawrockim, to wyleciałby w kosmos bez napędu rakietowego.

Donald Tusk chce się spotykać z prezydentem Karolem Nawrockim, żeby Polacy uwierzyli, iż jest równorzędnym partnerem, a nie jest. Żeby zobaczyli iż nie trzęsą mu się portki, a się trzęsą. Żeby wmówić Polakom, że w jakikolwiek sposób zabiega o Polskę, a tak nie jest. Aby udawać zatroskanego wtedy, kiedy sam przysparza Polakom trosk, a nawet zgryzot. Żeby udawać, iż to nie on wszystko demoluje, tylko stara się naprawiać, a to pic na wodę fotomontaż. Tusk na gwałt potrzebuje uwiarygodnienia, a prezydent Nawrocki nie zamierza tego robić. Bo z takimi jak Tusk nie ma sensu cackanie się i poddawanie jego manipulacjom. Z nim trzeba wyłącznie twardo i ostro. Na szczęście Polacy mają prezydenta, który nie nabiera się ani na sztuczki (zwykle podłe) obecnego premiera, ani na roztkliwianie się i jęki byłego marszałka Sejmu Szymona Hołowni.

Stanisław Janecki