Adam Bodnar przyszły prezydent w roli beduina. Dziś śniły mi się kolejny już raz wybory, po raz trzeci niemal identyczna ich wersja

Z pewnością należę do największych szczęściarzy. Nie dość, że mimo dojrzałego wieku dopisują mi krzepkość ciała i ducha, to nawet sny najczęściej sprawiają mi niekłamaną frajdę.

Dziś śniły mi się kolejny już raz wybory prezydenckie. Po raz trzeci niemal identyczna ich wersja. Jedyna rzucająca się w oczy różnica sprowadzała się do tego, że główny pretendent do zwycięstwa, jakim był kandydat lewicy Adam Bodnar, wcześniej występował w telewizji publicznej w białym smokingu i kowbojskim kapeluszu z napisem „John Wayne”, a w ostatnim śnie - podczas wiecu w miejscu swego urodzenia w Trzebini koło Chrzanowa - w siermiężnym worku pokutnym, ciągnąc za sobą muła, jako osobisty środek do przemieszczania się na znaczne odległości.

Z pewnością należę do największych szczęściarzy. Nie dość, że mimo dojrzałego wieku dopisują mi krzepkość ciała i ducha, to nawet sny najczęściej sprawiają mi niekłamaną frajdę. Kompensują drobne niedogodności i przykre zdarzenia, jakie każdy z nas spotyka w swym życiu oraz zapowiada radosne perspektywy. Nigdy żadnych nieprzyjemności.

Jak zdążyłem się zorientować na podstawie niezliczonych opowieści o snach, którymi dzielą się ze mną moi bliscy i znajomi, dla zdecydowanej większości z nich, sny są męczącym przeżyciem. Zatrważającym. Niejednokrotnie koszmarem, który wstrząsa lub przygniata. W wyniku doznawanych przerażających emocji często budzą się cali spoceni. Po otwarciu oczu są szczęśliwi, że leżą we własnym łóżku. Nawet wówczas, kiedy nikt nie pochyla się nad nimi z gorącą kawą z mleczkiem i szarlotką, pytając słodko: „Jak spałeś kochanie?”.

U mnie na odwrót. W snach realizują się moje najskrytsze marzenia, na których spełnienie w realnym życiu nie miałbym najmniejszych szans. Takie sny miewałem od chłopięcego wieku. Drobny przykład. Od czwartej klasy – kiedy zacząłem wlec się ogonie za innymi w opanowaniu tabliczki mnożenia - do końca podstawówki nauczyciel matematyki stał się moim prześladowcą. Pamiętam sen, w którym mój idol nowoczesnej pedagogiki - pan od wychowania fizycznego – wbijał na pal matematyka, a ja zbierałem suche gałęzie na planowany stos. Ale to daleka przeszłość.

W dzisiejszym śnie wyjaśniło się przeobrażenie popieranego przez mnie Adam Bodnara. Powiedział o tym, otwierając wiec w Trzebini nowy rzecznik kandydata lewicy. Został nim Jacek Murmański z Gdańska, niezwykle wyrazista i nie sztampowa osobowość. Niespodziewanie, w wyniku jego konfliktu z obozem konkurentki Aleksandry Gajewskiej, kandydatki Platformy Obywatelskiej, dołączył on w drugiej turze wyborów do komitetu Adama Bodnara. Chodziło o to, że pod wpływem nacisków płynących z kierownictwa PO, liderzy komitetu wyborczego Gajewskiej zasugerowali, aby Jacek Murmański znalazł jakieś wątki, które mogłyby zaszkodzić Adamowi Bodnarowi. Do bólu uczciwy i bezkompromisowy Jacek Murmański miał powiedzieć: - Ja nigdy do takiego świństwa się nie posunę – i trzasnął z hukiem drzwiami. Aż się zatrząsł cały komitet wyborczy Gajewskiej.

Znany tu wielu zgromadzonym kandydat pojawił się dziś w niecodziennym stroju

— rozpoczął spotkanie w Trzebini Jacek Murmański.

Chce tym pokutnym strojem przeprosić wszystkich mieszkańców miejsca swego urodzenia za zerwanie przez dziesiątki lat stałego kontaktu z tym pięknym miasteczkiem. Aby pokazać, że dzisiejszy ubiór nie jest pustym jednorazowym gestem, lecz głębokim zrozumieniem swego zaniedbania, postanowił prowadzić kampanię tak ubrany przez pełne trzy dni. Łącząc w ten sposób rolę rozumiejącego swój błąd kandydata na prezydenta z surowym, pełnym pokory i prostoty życiem pustynnego Beduina

— zakończył rzecznik. Chowając kartkę do kieszeni.