NASZ WYWIAD. Brudziński: Afera w Warszawie pokazuje, że trzeba nam sanacji sądownictwa. "Sitwa urzędniczo-prawnicza umożliwiła oszustom bogacenie się"

To nie jest afera braku ustawy reprywatyzacyjnej, jak próbuje się to przedstawiać - ale afera związana z tym, że sitwa urzędniczo-prawnicza umożliwiła ewidentnym oszustom bogacenie się na majątku komunalnym

— mówi w rozmowie z portalem wPolityce.pl Joachim Brudziński, wicemarszałek Sejmu, poseł i szef struktur Prawa i Sprawiedliwości.

wPolityce.pl: Ostre słowa, poważne oskarżenia i szereg ostrzeżeń - w takiej atmosferze upłynął sobotni kongres sędziów. PiS patrzy na takie inicjatywy z szacunkiem, czy machają państwo na to już ręką i mówią: „Robimy swoje”?

Joachim Brudziński, PiS: Z szacunkiem podchodzimy do wszystkich grup społecznych, także do sędziów. Jestem przekonany, że większość z nich to ciężko pracujący, uczciwi sędziowie, działający z najlepszą wolą i standardami. Natomiast sobotnie zgromadzenie miało wymiar polityczny. Jak słusznie zauważył jeden z sędziów zabierających głos podczas tego zgromadzenia, problematyką związaną z wymiarem sprawiedliwości zajęto się po ponad 5 godzinach dyskusji. Ta cała „rozbiegówka” i frontalny atak na rządzących miały w sobie coś z histerii, a momentami z kabotynizmu, jak na przykład w momencie rozłożonych rąk prof. Rzeplińskiego.

Moja konstatacja jest smutna - u części sędziów pojawiła się mentalność „kastowości”, jak nazwała to jedna z pań sędzi zabierających głos. Nie przekonam się do tego, że sędziowie to kasta dotknięta przez Boga genem geniuszu i osoby, które nigdy się nie mylą i nie popełniają błędów, a co najważniejsze stoją ponad prawem.

Hasła z jakimi protestują wspomniani sędziowie to jednak nie tylko sprzeciw wobec władzy, ale - niechby nawet po pięciu godzinach - zarzuty dotyczące reformy wymiaru sprawiedliwości.

Zasłona dymna wokół tego środowiska polega na powoływaniu się na imponderabilia: monteskiuszowski trójpodział władzy, niezawisłość sędziów, niezależność sądownictwa… A zapomina się o jednym, o czym czytamy w VIII rozdziale konstytucji - sposób funkcjonowania sądów reguluje ustawa. Konstytucja nadaje większości sejmowej nie tyle nawet prawo, co po prostu obowiązek do konstruowania prawa - tak samo jak w przypadku Trybunału Konstytucyjnego. Tymczasem co robi profesor Rzepliński? Gdy Sejm przygotowuje ustawę o TK, to jeszcze na etapie jej tworzenia mówi, że jest ona niekonstytucyjna. To absurd.

Środowisko sędziowskie jest jedyną grupą zawodową, która po 1989 roku nie potrafiła w pełni przeprowadzić samooczyszczenia. My nie wrzucamy jednak całego środowiska to jednego worka, tak jak zastrzegałem na początku - jestem przekonany, że większość sędziów ciężko i uczciwie pracuje.

W odpowiedzi słychać jednak, że na kongresie było nawet do 10% sędziów, że to pierwszy taki zjazd po II wojnie światowej. Słowem - że sędziowie po raz niemal pierwszy w historii tak ostro protestują.

Odpowiem inaczej - po raz pierwszy po II wojnie światowej i wprowadzeniu w Polsce reżimu komunistycznego, jest władza, która jest zdeterminowana, by przeprowadzić proces sanacji wymiaru sprawiedliwości. Nie po to, by dominować i mieć wpływ na orzeczenia sędziowskie, ale po to, by wymiar sprawiedliwości zaczął funkcjonować i przestał być dysfunkcyjny.

Jestem posłem kilkanaście lat i 90% spraw, które trafiają do moich biur poselskich odnosi się do dysfunkcyjności wymiaru sprawiedliwości - nie zawsze dotyczy to sędziów, ale całej organizacji systemu, tej „kastowości”.

A nie zapala się u państwa lampka, gdy na kongresie argumenty podnosi nie tylko Jerzy Stępień, na którego można machnąć ręką, ale i prof. Adam Strzembosz?

Ale co on mówi?

Krytykuje postawę wobec TK, apeluje, by uważać przy reformie wymiaru sprawiedliwości, bo można z kąpielą wylać niezawisłość sądów…

I my uważamy, wsłuchujemy się i w takie głosy. Jeszcze jako student zaangażowany w Porozumieniu Centrum rozwieszał plakaty prof. Strzembosza jako kandydata na prezydenta. Także dlatego podchodzę dziś z szacunkiem do jego opinii, ale jako polityk twardo stąpający po ziemi patrzę, czy to co mówi, jest osadzone w realiach. Panie redaktorze, z całym szacunkiem, ale jeśli prof. Strzembosz mówi, że środowisko sędziów jest zdolne do samooczyszczenia, to przy całym szacunku, jaki mam do prof. Strzembosza - nie mogę przyznać mu racji.

Być może prof. Strzembosz nie chce widzieć tego, że mu się nie udało. Był przecież pierwszym prezesem Sądu Najwyższego po transformacji ustrojowej i bierze też część odpowiedzialności za to, jak opinia społeczna odbiera dziś sądy i całe sądownictwo. Nie są to najlepsze opinie.

Ciąg dalszy na następnej stronie.