Dlaczego światowe ośrodki feministyczne i sekundujące im media nie oburzają się, że Ukrainki z dziećmi opuszczają kraj, a ich mężowie czy partnerzy pozostają, aby walczyć?

Czy może być bardziej ostentacyjna demonstracja patriarchalnego modelu? Dlaczego wspomniane środowiska nie domagają się parytetów w tej dziedzinie i nie żądają, aby połowa ojców zajęła się dziećmi, gdy matki pójdą na front? Dlaczego nikt nie sprawdza proporcji osób niebinarnych w sztabie armii ukraińskiej? Pytanie to rozszerzyć należałoby na wojsko rosyjskie, ale skoro je i tak potępiamy, a Ukrainie mamy współczuć, a nawet pomagać, to powinniśmy bliżej przyjrzeć się temu, jak jej instytucje traktują prawa człowieka – oczywiście zgodnie z obecną zachodnią wykładnią. Bo jeśli Ukraina nie przestrzegałaby ich właściwie, to chyba Zachód nie powinien się angażować po jej stronie? Jeśli np. proporcja osób homoseksualnych w moskiewskich siłach zbrojnych jest wyższa niż w ukraińskich, to może należałoby odwrócić sojusze?