Minister Marcin Kierwiński uważał, że jak wyda polecenie, to państwo zadziała. Jednak wpadł w pułapkę biurokratycznej inercji i własnej demagogii. W wydawaniu szybkich decyzji finansowych urzędników paraliżuje strach przed rozliczeniami, które spotykają poprzedników. Rząd nie zdał tego kryzysowego testu. A co, jeśli wybuchnie wojna?

W 2020 r. nadeszła pandemia wirusa COVID-19. Dziś nie ma wątpliwości, że sytuacja, w jakiej znalazł się ówczesny rząd Mateusza Morawieckiego, była wyjątkowa. Także skala problemów w zestawieniu w wrześniową powodzią była nieporównywalna – dotyczyła milionów ludzi i każdego zakątka kraju. 13 marca zostały wprowadzone pierwsze ograniczenia działalności gospodarczej, jednak pierwsza wersja tarczy antykryzysowej mającej na celu pomoc w przetrwaniu tego czasu weszła w życie już 1 kwietnia. Druga już dwa tygodnie później, 17 kwietnia. Przedsiębiorcy otrzymali natychmiastową pomoc, a ewentualne błędy korygowano na bieżąco, wprowadzając np. przeoczone początkowo zwolnienie prywatnych podmiotów gospodarczych zatrudniających do dziewięciu osób z opłacania składek ZUS czy przesunięcia terminów dla odprowadzających podatki.