Prezydent nie tylko może pokrzyżować opozycji plany zemsty i odwetu, lecz także zrobić międzynarodową karierę.

To, że politycy opozycji nie doceniają znaczenia prezydenta Andrzeja Dudy w perspektywie całej jego kadencji, czyli do 6 sierpnia 2025 r., to wynik wściekłości. Spowodowanej tym, że nie tylko wygrał w 2015 r. z urzędującym prezydentem Bronisławem Komorowskim, lecz również tym, że w 2020 r. wygrał drugą kadencję. Mimo że najpierw rzucono do walki z nim Małgorzatę Kidawę-Błońską, która miała mieć wszelkie atuty, by go pokonać, a potem zamieniono ją na wielką nadzieję opozycji, podobno urodzonego zwycięzcę, czyli Rafała Trzaskowskiego. W sukces Andrzeja Dudy nie wierzyła też część polityków Prawa i Sprawiedliwości, choć Jarosław Kaczyński wiele razy przekonywał, że prezydentura Andrzeja Dudy może się okazać ważniejsza niż krucha większość rządząca. Dlatego postawiono na urzędującego prezydenta mimo różnych nieporozumień, a nawet konfliktów. Było jasne, że w perspektywie pełnej kadencji Andrzej Duda jest istotnym stabilizatorem polskiej polityki i gwarantem tego, że nie powiedzie się plan zemsty i odwetu na obecnie rządzących, gdyby opozycja przejęła władzę. Prezydent (na którego narzeka część polityków Zjednoczonej Prawicy – ZP, ale to nic nie kosztuje, bo po 2025 r. głową państwa być nie może) jest istotną przeszkodą w planach Donalda Tuska i opozycji, aby cofnąć wszelkie zmiany i reformy przeprowadzone za rządów ZP. Wobec weta prezydenta żadne bolszewickie rozwiązania nie będą po prostu możliwe, także te w mediach publicznych, a one wydają się dla opozycji kluczowe. Wiadomo, że opozycyjni politycy chcieliby je likwidować (szczególnie Tusk, Trzaskowski i Schetyna), a dziennikarzy prześladować. Andrzej Duda będzie rządził do sierpnia 2025 r., a straszenie go impeachmentem jest tylko wyrazem infantylizmu i bezsilności, bo taka operacja nie ma żadnych szans.