Uruchomione właśnie przez Europejczyków plany zastąpienia Amerykanów obejmują budowę systemów rakietowych dalekiego zasięgu, rozbudowę lotnictwa transportowego, floty „tankowców” powietrznych, pozyskanie szwedzkich samolotów zwiadu i rozpoznania, są również związane z przygotowaniem kadr, które mogłyby wypełnić opróżniane stanowiska.

Kiedy Donald Trump wylądował w Ankarze, wydawało się, że „szczyt miłości” – bo tak w świetle planów miało wyglądać coroczne spotkanie przywódców państw NATO – będzie raczej areną kłótni i kąśliwych komentarzy. Prezydent USA po raz kolejny skrytykował bowiem państwa europejskie za brak gotowości do wsparcia amerykańskiej wojny z Iranem. Szczególnie krytyczny był wobec Hiszpanii, którą nazwał „okropnym partnerem” i „beznadziejnym przypadkiem”, zapowiadając zerwanie więzi handlowych. Duńczyków zdenerwował powrotem do kwestii przynależności państwowej Grenlandii, na co premier Mette Frederiksen odpowiedziała, że armia tego kraju „będzie walczyć” w obronie „królestwa”, co było czytelną odpowiedzią na uwagi Trumpa.