Serbskiemu najemnikowi Dejanowi Berićowi zachciało się wojenki. Spakował więc mandżur i ruszył do Kacapii.

Trafił do grupy „Wołk” („Wilk”) z przydziałem do 119. Pułku Spadochronowego 106. Dywizji Powietrznodesantowej. Już sam ten pułk jest ciekawą jednostką i niekoniecznie tak elitarną, jakby się mogło wydawać. Stworzono go jako dodatkową jednostkę dla 106. Dywizji Powietrznodesantowej w 2023 r. w ramach ogłoszonej rozbudowy Sił Zbrojnych Federacji Moskiewskiej (do dywizji dodano tez batalion pancerny i artylerię kalibru 152 mm, co de facto zmieniło ją w jednostkę desantowo-szturmową). Jest to więc struktura bardzo świeża i zapewne dlatego dostała taką grupę jak „Wołk”, w której znaleźli się także Serbowie. Na początku w obozie pod Moskwą było nawet miło. Miejscowa ludność przynosiła im żarcie, a i dziewczyny w ramach patriotycznych obowiązków nie robiły większych trudności z „pójściem do kawiarni”. Jednak laba niebawem się skończyła i trzeba było ruszyć na front pod Ługańsk. A tam standard, jak w ruskiej armii. Ruscy bojcy ze 119. pułku od razu ochrzcili Serbów „Cyganami” i zaczęli się naśmiewać. Natomiast dowództwo pytało, po co tu przyjechali i nie traktowało ich jak ludzi, którzy „przyjechali walczyć z dobrego serca, tylko nie wiadomo po co”. Kiedy przyszedł rozkaz do ataku, Serbom rozdano po dwa, trzy magazynki, a resztę mieli „zdobyć” w boju. Po powrocie do ich kwater weszła żandarmeria wojskowa, która strzelała w powietrze (jak wskazują Serbowie: „w pomieszczeniu co jest niebezpieczne”). Następnie „słowiańscy bracia” mieli zostać pobici kolbami i „rozbito kilka głów”. Żeby sobie nie myśleli, że jest fajnie. Nie ma jak słowiańskie braterstwo broni wspierane ruską kulturą. A zresztą chciałeś, to masz.