W młodości grałem w tenisa. Najpierw używałem stareńkiej drewnianej rakiety, którą znalazłem w domu, potem rodzice kupili metalową krajowej produkcji. Żartowaliśmy: jest dobra w deszczu, ale w czasie burzy ściąga pioruny…

Grałem z kolegami z klasy na asfaltowym placyku nieopodal domu, z drewnianych ławek zrobiliśmy „siatkę”, organizowaliśmy turnieje. Każdy miał własną imprezę, np. Piotrek, któremu nadaliśmy pseudonim Kości, miał swój Kościeblon.