Skandal związany z projektem ustawy wiatrakowej pobudza do wielu pytań dotyczących nowych, „demokratycznych” praktyk sejmowych. Nie może jednak umknąć kwestia fundamentalna: czy w ogóle wiatraczne monstra stawiać?

Mieszkańcy Sababurga i okolic liczących 200 km2 lasów – to tyle, ile ma Tatrzański Park Narodowy – porastających wzgórza Reinhardswaldu w Hesji płaczą. Te nazwy mogą niewiele mówić Polakom, ale to miejsca, gdzie rodził się niemiecki romantyzm. Las jest unikalny, a sam Sababurg ze swoim zamkiem natchnął braci Grimm do napisania jednej z najpiękniejszych baśni – o Śpiącej Królewnie. Teraz ten baśniowy las ryją buldożery pod szerokie jak autostrada drogi budowlane. Wszystko po to, by na wzgórzach stanęły wysokie na 240 m monstra – prądotwórcze wiatraki. Ich liczące 150 m, długie jak Airbus A380 łopaty będą mieliły powietrze nad koroną lasu i nad zamkiem Śpiącej Królewny. Nikt i nic się przed nimi nie schowa. Rysie już uciekły. Na nic się zdały protesty mieszkańców, 9 z 11 burmistrzów okolicznych gmin. Las jest własnością państwa, więc okoliczne byle kmioty nie mają nic do gadania.