Pod presją ulicy Xi Jinping zdecydował się poluzować politykę „zero covid”. Ale możliwe, że popełnionych przez reżim w Pekinie błędów nie da się już naprawić. Istnieje ryzyko chaotycznego otwarcia kraju po permanentnym lockdownie, a co za tym idzie – milionowych zgonów.

We wrześniu 1966 r., cztery miesiące po tym, jak Mao Zedong rozpętał w Chinach Wielką Proletariacką Rewolucję Kulturalną, pogrążając naród na całą dekadę w przemocy politycznej i społecznej, młoda studentka języków obcych Wang Rongfen wysłała do niego cztery listy tej samej treści: „Drogi przewodniczący Mao. Rewolucja kulturalna nie jest ruchem masowym. Składa się z pojedynczego człowieka przystawiającego broń do głów ludzi”. Przy okazji ogłosiła, że występuje z młodzieżówki partii komunistycznej. „Proszę cię, zastanów się nad tym, co robisz” – błagała. Po wysłaniu listów kupiła w aptece środek owadobójczy. Opróżniła cztery butelki i położyła się na chodniku przed sowiecką ambasadą, by umrzeć. Przeżyła jednak i została skazana na dożywotnie więzienie. Spędziła w nim 12 lat. Nowy przywódca Deng Xiaoping w 1979 r. ogłosił amnestię i wyszła na wolność. Wydawało się, że to początek lepszych Chin.