Środowe przedpołudnie. Redakcje wysyłają po kilka ekip do Sądu Okręgowego w Warszawie. Tam rozpoczyna się proces ks. Michała Olszewskiego oraz byłych urzędniczek z Funduszu Sprawiedliwości. Oczy dziennikarzy są tam skierowane. Reszta mediów jest w Sejmie. Waldemar Żurek przedstawia swój kuriozalny projekt nowej ustawy „sędziowskiej”. W Sejmie przebywa też sędzia Dagmara Pawelczyk- Woicka, przewodnicząca KRS (cudem zdąży wrócić z parlamentu tuż przed atakiem na Radę). Prezydent Karol Nawrocki przebywa zaś w Davos. O to właśnie chodzi władzy. Przerzucenie ekip telewizyjnych i medialnych z sądu do siedziby KRS zajmie sporo czasu. Ten czas będzie kluczowy w szybkiej pacyfikacji Rady.

W południe, gdy przedłużała się kolejna przerwa w rozprawie sądowej, pojawia się informacja, że kilkudziesięciu policjantów i dwóch prokuratorów szturmuje Krajową Radę Sądownictwa. Brutalnie wypychani są dziennikarze, ekipa władzy włamuje się do gabinetów i szaf pancernych. Szukają akt spraw dyscyplinarnych prowadzonych przez sędziego Piotra Schaba, legalnego Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, oraz jego zastępców – Przemysława Radzika oraz Michała Lasotę. Prokuratorzy zachowują się wyjątkowo butnie, są pewni siebie, ignorują stojącą na ich drodze sędzię Dagmarę Pawełczyk-Woicką. Dzieje się to przy jednoczesnej blokadzie medialnej. Dziennikarze są usuwani z pomieszczeń, które Rada wynajmuje od jednej z uczelni.