Nie doszło do trzęsienia ziemi, obyło się bez sensacji. Choć liczenie głosów jeszcze trwa, a telewizje nie przeprowadziły badania exit-poll, to można już uznać, że Fidesz wygrywa po raz czwarty z rzędu. Wygrywa wysoko, jednoznacznie, bezdyskusyjnie. Mocniej niż przewidywano jeszcze kilkadziesiąt godzin temu. Zdobywa samodzielną większość, choć tym razem nie jest to zapewne większość konstytucyjna.

CZYTAJ: Zakończyło się głosowanie w wyborach na Węgrzech. Sondaż ośrodka Medián: Wygrał Fidesz. Partia Orbana uzyskała 49 proc.

Przekaz Fideszu, akcentujący bezpieczeństwo, głoszący, że „wybory zdecydują o wojnie lub pokoju”, okazał się skuteczny. Opozycja, która głosiła, że „to nasza wojna”, nie zdołała dokonać cudu. Także dlatego, że jej kampania chwilami była żałosna: chaotyczna, wielowątkowa, bardzo emocjonalna, a jednocześnie bardzo mało konkretna, pozbawiona głębszej wizji, charyzmy, w końcówce także energii. Nie przedstawiono czytelnej, wiarygodnej propozycji gospodarczo-społecznej, skupiając się na kwestiach ideologicznych, tożsamościowych, ważnych dla wielkomiejskiej elity, ale niekoniecznie dla milionów wyborców. Na wiecach przemawiało wielu mówców, a każdy kładł akcent na coś innego. Kandydat na premiera Péter Márki-Zay byłby ciekawym publicystą bądź lubianym prezenterem, ale z braku doświadczenia, wyrobienia i dyscypliny nie miał większych szans w zderzeniu z tak doświadczonym politykiem jak Viktor Orbán, i jak wiele wskazuje, może nie wygrać nawet w swoim własnym okręgu. Tym bardziej, że dobrze naoliwiona maszyna polityczna Fideszu znów okazała się bardzo sprawna.

Fidesz wygrywa dzięki głosom prowincji, mocno zmobilizowanej jasnym, czytelnym przekazem i silnym wsparciem materialnym - także w postaci rozmaitych programów rozwojowych. W Budapeszcie ponosi porażkę. Sytuacja bardzo mocno przypomina to, co znamy z Polski, z tą różnicą, że pozycja węgierskiej partii rządzącej jest jednak mocniejsza w średnich miastach niż pozycja PiS w tego typu miejscowościach.

W ostatnich kilkudziesięciu godzinach węgierskie media, nie tylko prawicowe, obficie i często cytowały wypowiedź prezesa Jarosława Kaczyńskiego dla „Sieci”, w której zapowiedział dalszą współpracę z Węgrami - pomimo oczywistych różnic w odniesieniu do Rosji i Ukrainy. Była to wypowiedź politycznie bardzo istotna, przyjęta z ulgą przez dużą część polityków i wyborców Fideszu. To było - jak to ujął jeden z analityków partii rządzącej - „duże wsparcie dla naszego morale”.

CZYTAJ: Co dalej z Grupą Wyszehradzką? Premier Kaczyński dla „Sieci”: „za jakiś czas wróci do swoich działań”. A co ze współpracą z Węgrami?

W tle jest oczywiście pytanie, czy nowy rząd węgierski, powołany po wyborach, skoryguje politykę zagraniczną. Wydaje się to bardzo prawdopodobne. Możliwe jest rozdzielenie ministerstw handlu i spraw zagranicznych, którymi obecnie kieruje Péter Szijjártó; miałby on zatrzymać handel, a dyplomacją pokierowałby ktoś o jednoznacznie pro-atlantyckim nastawieniu. Rosyjska agresja na Ukrainę ewidentnie zaskoczyła Budapeszt; do końca zdawano się sądzić, że gromadzenie wojska wokół granic Ukrainy to jedynie demonstracja. Nie dowierzano także sygnałom z Polski. Tym razem okazało się, że to my mieliśmy rację.

Dla Polski sukces premiera Orbana oznacza także, że Warszawa wciąż będzie mogła liczyć na Budapeszt - i vice versa - w walce o suwerenność w ramach Unii Europejskiej. Wojna nieco przesłoniła te kwestie, ale z pewnością nie na długo. Tendencje centralizacyjne nie znikną. Doświadczenia węgierskie z roku 2022 będzie też z uwagą analizowała polska opozycja. Skoro koncepcja zjednoczenia wszystkich sił niechętnych rządowi upadła nad Dunajem, to trudno sądzić, że powiedzie się nad Wisłą. Inna sprawa, że węgierska ordynacja - w istocie większościowa - wymuszała jak najszersze porozumienie. Nasz d’Hondt daje jednak większe pole manewru, zresztą obu stronom.

Prorządowe media w ostatnim tygodniu kampanii eksponowały także wypowiedź prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełeńskiego, który ostro zaatakował premiera Orbana w czasie szczytu Unii w Brukseli, przywołując między innymi zbrodnie węgierskich nazistów z końca II wojny światowej, poprzez odwołanie się do charakterystycznego pomnika ofiar (buty na brzegu Dunaju). Zełeński chciał pomóc opozycji, z którą utrzymuje kontakty, ale nieświadomie pomógł Fideszowi, mobilizując jego bazę wyborczą. Także z tego powodu, że relacje węgiersko-ukraińskie od lat są trudne. Źródłem napięcia jest kwestia węgierskiej mniejszości na Zakarpaciu, która zdaniem Budapesztu jest wręcz prześladowana przez władze w Kijowie.

Węgry są dziś obok Polski najważniejszym krajem, który próbuje iść inną drogą niż tą, którą nakazują instrukcje płynące z Brukseli. Prowadzą - z sukcesami - politykę wspierającą rodzinę, bronią tradycyjnych wartości, wyciągnęli kraj z katastrofy po rządach postkomunistów. Jak w każdym kraju, nie brakuje problemów, skandali i różnego rodzaju kłopotów, jednak europejski krajobraz polityczny byłby z pewnością dużo uboższy, gdyby do władzy doszła tutejsza opozycja, w sumie bardzo podobna do tego, co tak dobrze znamy z własnych, polskich doświadczeń. Dla Polski wyniki głosowania są dobrym prognostykiem, dowodzącym, że presji lewicowo-liberalnej można się skutecznie przeciwstawić.

Używając znanej metafory: pociąg, który wyjechał z Budapesztu, to dobry prognostyk przed polskimi wyborami w 2023 roku. Ale także ważna wskazówka. Bo Fidesz wygrywa nie dzięki radykalnej polityce, i nie dzięki jakimś cudownym sztuczkom. Wygrywa przede wszystkim dzięki niezachwianej konsekwencji w kluczowych obszarach.