Jak co roku w lutym politycy państw zachodnich spotykają się w Monachium by rozmawiać o problemach bezpieczeństwa międzynarodowego.

W roku ubiegłym konferencja odbywała się parę tygodni po tym jak Rosja wystosowała ultimatum wobec państw NATO. Domagała się w nim nim powrotu do sytuacji geopolitycznej z czasów kiedy istniał Związek Radziecki.Zachód rosyjskich warunków nie przyjął .Wkrótce potem Rosja przekonana o słabości USA uderzyła na Ukrainę.

Ostatni rok był wielkim testem zarówno dla Rosji jak i dla państw NATO. Okazało się ze Rosja nie jest w stanie przez rok opanować Ukrainy. Pod przywództwem USA powstała koalicja państw które wspierają Ukrainę i która jej broni sprzed agresją.Jednak nie wszystkie kraje NATO pomagają Ukrainie tak samo tj proporcjonalnie do swego potencjału przemysłowego i militarnego.Gdyby Rosja pokonała Ukrainę miało by to skutki globalne. Bo to by świadczyło o tym ze USA są bezradne wobec rosyjskiej agresji. Ten rosyjski plan został zniweczony. Bo politycy z dwóch państw podjęli zgodnie i szybko wspólną decyzje . USA mogły skutecznie pomagać Ukrainie bo Polska podjęła decyzje o uruchomieniu amerykańskiej bazy logistycznej pod Rzeszowem. Bez tej bazy już nie było by wolnej Ukrainy ani silnej obecności USA w Europie.

Podczas pierwszego dnia obrad w Monachium kanclerz Scholz oświadczył m. in., że pod względem udzielonej pomocy to Niemcy są najważniejszym partnerem Ukrainy. To oczywiście czysta propaganda. Niemcy wiele Ukrainie obiecały ale mało obietnic zrealizowały. Najlepiej o tym świadczy sprawa czołgów. Jak dotychczas Polska przekazała ich 270, a  Niemcy zero.Władze Niemiec dopiero obiecują przekazanie czołgów lecz nie wiadomo kiedy to nastąpi i w jakim stanie będą te czołgi.

O tym jak w USA jest oceniana postawa Niemiec i Francji wobec wojny najlepiej świadczy to, ze prezydent Biden nie jedzie do Niemiec lecz po raz drugi odwiedza Polskę. To bardzo wyraźny sygnał dla Kanclerza Scholza i prezydenta Macrona. Ich powściągliwa postawa w ocenie polityki Putina hamuje budowę spójnej strategii zachodu. Najlepiej to widać kiedy porównuje się klarowną politykę RP z polityką Niemiec i Francji. Nieobecność Bidena w Niemczech kiedy jest w Europie to bardzo silny sygnał dla Paryża i Berlina.

USA nie akceptują dwuznacznej polityki Francji i Niemiec wobec Rosji. USA nie akceptują skromnej w stosunku do posiadanego potencjału pomocy tych państw dla Ukrainy.USA nie mogą tolerować sytuacji kiedy ich główny sojusznik w UE czyli Polska jest na polecenie Niemiec szykanowany przez Komisje Europejską. USA nie mogą tolerować tego ze Komisja Europejska osłabiając polskie państwo świadomie osłabia obronę flanki wschodniej.

To świadczy o tym ze politycy niemieccy cały czas myślą o własnych egoistycznych interesach i lekceważą bezpieczeństwo Europy. USA będą kooperować politycznie i militarnie z krajami które są wiarygodnymi sojusznikami podczas wojny.

Czas najwyższy przypomnieć politykom z Berlina opinie poważnego amerykańskiego politologa Roberta Kagana. Dwa lata temu w miesięczniku Foreign Affairs zastanawiał się on nad polityką Unii Europejskiej. Wskazywał, że USA przez wiele lat były zwolennikiem projektu zjednoczenia Europy. Czyniły tak by nigdy żaden kraj nie próbował osiągnąć dominacji na naszym kontynencie bo taka sytuacja grozi wojną. Teraz jak stwierdza Kagan okazało się ze UE nie spełnia tego zadania. Niemcy są zbyt silne i zbyt ambitne by kraje europejskie mogły nad nimi zapanować. Z artykułu Kagana wynika jasno ze USA nie są zainteresowane we wspieraniu UE pod hegemonią Niemiec.A teraz po agresji rosyjskiej na Ukrainę okazało się ponadto, że  Niemcy prowadzą politykę najbardziej prorosyjską i dystansują się od polityki atlantyckiej.

Wizyta Bidena w Warszawie to sukces RP. Zawdzięczamy go  zręczności naszych polityków. Ale nie tylko. To także skutek klęski polityki wschodniej prowadzonej od wielu lat przez Paryż i Berlin. To także rezultat tego ze  nasza polityka jest skuteczna gdyż wzmacnia bezpieczeństwo zachodu. Tego wyraźnie brakuje w polityce Niemiec i Francji. Nasz sukces jest możliwy także dlatego iż administracja USA klarownie ocenia sytuacje w dziedzinie bezpieczeństwa i postępowanie sojuszników z Europy.