Z rosyjskiej rakiety zrobił słup do sznura na pranie. "Niech Putin zobaczy, co robimy z jego bronią, niech wie, że nikt się go tutaj nie boi"

Z rosyjskiej rakiety, która spadła na jego wieś, zrobił słup do sznura na pranie i karmi pod nim kury. - Niech Putin zobaczy, co robimy z jego bronią, niech wie, że nikt się go tutaj nie boi - mówi Mykoła.

Z rosyjskiej rakiety, która spadła na jego wieś, zrobił słup do sznura na pranie i karmi pod nim kury. „Niech Putin zobaczy, co robimy z jego bronią, niech wie, że nikt się go tutaj nie boi” - mówi Mykoła, który taką pamiątkę o inwazji Rosji trzyma na podwórzu swojego domu niedaleko Kijowa.

Niech Putin zobaczy, co robimy z jego bronią: rozwieszamy na niej szmaty. Niech Putin wie, że tutaj nikt się go nie boi

-– wyjaśnia PAP 63-letni mężczyzna, opierając się na dwumetrowym fragmencie pocisku, wkopanym w ziemię na środku obejścia.

Na wpół opuszczona wioska Majdaniwka, w której mieszka, znajduje się w obwodzie kijowskim za Borodzianką, na południe od trasy Warszawa-Kijów. To niecałe 50 kilometrów na zachód od ukraińskiej stolicy. W marcu 2022 r. wieś znalazła się w samym centrum ciężkich walk, toczonych przez atakujące wojska Rosji i broniącą się przed inwazją armię Ukrainy.

„Latało nad nami tyle żelastwa”

Latało nad nami tyle żelastwa, że nie daj Boże. A my siedzieliśmy w domu. Mieszkam z mamą, 84 lata, po wylewie nie chodzi, nie mogłem jej porzucić. A ludzie pouciekali. Zostało wtedy ze 30 osób, a mieszkało tu przed wojną jakieś 700

— relacjonuje, poprawiając pranie na sznurze rozciągniętym między korpusem rakiety a stuletnią gruszą, uginającą się pod ciężarem niedojrzałych jeszcze owoców.

Kiedy po walkach nastała cisza, gdy – jak mówi Mykoła – „skończył się ten koszmar”, trzeba było wrócić do zwykłego życia. Z emerytury, jego własnej i jego matki, równowartość niecałych 300 euro, nie starcza na wszystko. Mieszkańcy ukraińskich wsi często żyją z tego, co wyhodują we własnym ogródku.

Przekopując przydomowe pole, mężczyzna znalazł fragment rosyjskiej rakiety.

To pocisk z wyrzutni Huragan (ros. Uragan). Przyjeżdżali do mnie saperzy, chcieli ją zabrać, a to przecież tylko korpus, głowicy w nim nie ma. I tak mi ją zostawili

— opowiada, postukując palcem w twardą blachę.

A znalazłem ją tam, niżej, na łące. Cztery sztuki tutaj przyleciały. Zabrałem najlepszą, bo pomyślałem, że co tam będzie tak leżała. I pranie można powiesić, no i metal drogi, wysokiej jakości. Trochę ją podmalowałem, bo zaczęła rdzewieć

— wyznaje.

W odróżnieniu od sąsiednich wsi Majdaniwkę ominęła rosyjska okupacja. Wrogie wojska zajęły niedaleką Borodziankę i Makarów.

Rosyjskie samoloty bombardujące Borodziankę

Widziałem rosyjskie samoloty, jak bombardowały Borodziankę. Wydawało się, że niebo płonie na horyzoncie. W Makarowie, gdzie mam mieszkanie, zabili mojego sąsiada. Straszne, co tam wyprawiali. Gwałcili kobiety. Na drogach leżały ludzkie ciała (…)

-– mówi.

63-latek przyznaje, że nigdy by nie przypuścił, że Rosja zaatakuje jego kraj. Nie wierzył w to do ostatniego dnia.

Moja żona, która zmarła kilka lat temu, była Rosjanką. Służyłem w armii w obwodzie rostowskim, tam ją poznałem. Mam z nią syna i córkę, w połowie Ukraińcy, w połowie Rosjanie. Jeździłem do Rosji w gości. Nigdy bym nie pomyślał, że będzie wojna. Nigdy bym o tym nie pomyślał, dobry człowieku

— wzdycha.

Mykoła wciąż nie rozumie, dlaczego Rosja wysłała do Ukrainy wojska i dlaczego Rosjanie nie buntują się przeciwko wojnie.

Dlaczego ich ludzie tak łatwo godzą się iść na śmierć? Nasi bronią swojej ziemi, swojego kraju, a oni za co umierają? Nie potrafię tego wyjaśnić. Daj Boże, żeby ta wojna szybciej się skończyła. Nic przecież nie trwa wiecznie

— mówi na pożegnanie.

CZYTAJ WIĘCEJ: RELACJA. 829. dzień wojny na Ukrainie. Atak na infrastrukturę krytyczną. Rosjanie uszkodzili ukraińskie elektrociepłownie!

nt/PAP