Moja matka PolskaMoja matka Polska

Właściwie to nie lubię słowa matka. Jest twarde, wymagania i surowość niosące. A "mama" znów zbyt ciepłe i delikatne, tylko czułością ogarniające. Polskę swą Ojczyzną mienię, która od ojca jest, ale przecież też matką i żadne genderowe debilizmy nic tu do rzeczy nie mają. To jedność bowiem, która tysiącami rzeczy, także tych najbardziej ulotnych i niewypowiedzianych scala nas i buduje. Mamy różne relacje z nią, każdy inaczej ją przezywa, ale przecież byłoby coś pustego, jak handel bezdusznego, gdybyśmy myśleli, by własną matkę na bogatszą, ładniejszą, mądrzejsza wymienić. Bywa zła, niesprawiedliwa, gnuśna, zaniedbana, ale jest nasza.

Taka zmęczona
i pijana wciąż
dlatego nie

Nie pytaj więcej mnie

Nie pytaj mnie
dlaczego jestem z nią
nie pytaj mnie
dlaczego z inną nie
nie pytaj mnie
dlaczego myślę, że...
że nie ma dla mnie innych miejsc

- śpiewał o umęczonej jeszcze wtedy Polsce 1988 roku Grzegorz Ciechowski

Kim byłbym, gdybym własną matkę odrzucił? Czego pozbawić bym się musiał, jaką strunę w duszy zerwać, by zrobić coś takiego? Kim ja, mieszkaniec tego kraju byłbym bez polskości? Bez zapachu ogniska na polu zaoranym, listopadowej mgły i wron nad nim? Zapytałem kiedyś Andrzeja Bartkowiaka, operatora, który Hollywood podbił i największe filmy kręcił, o to gdzie jemu - całego świata bywalcowi, podoba się najbardziej. A on odpowiada: w Polsce. - Przecież w Kalifornii mieszkasz, czyż tam piękniej nie jest? A on na to: wiesz nie ma nic piękniejszego niż zagajnik brzozowy, i to światło przez drżące listki przeświecające i grające na nich. Ogarnia mnie tkliwość i tęsknota. 

To właśnie ta ulotna polskość, ta nie do opowiedzenia słowami, a tylko obrazem, zapachem, smakiem pieczonych w ogniu ziemniaków, muzyką Chopina. Ten fenomen miłości Azjatów do niego, jego muzyki uwielbienia jest rozumem nie do ogarnięcia. W ich duszach rezonuje coś, co jest na wskroś polskie, a przecież nie porzucają swej tożsamość, istotności swojej. Odpowiadają na coś co ich porusza, gra im, choć z innego świata płynie. 

Miłość, przywiązanie do własnej matki, oznacza też szacunek dla innych matek. One cały świat nam układają, naszych braci Węgrów Litwinów i Ukraińców rodzą. Włochów, Hiszpanów, Turków. Ich ojczyzny, ich matki. Czym byłby świat bez hiszpańskości, francuskości, niemieckości (to może akurat zły przykład, ale niech tam). Jaką ludzkością byśmy byli? Wszyscy mieliby własne porzucić, na inną, może europejską wymienić? Dajcie mi europejski wiersz do przeczytania, w którym słowa w "Litwo ojczyzno moja, Ty jesteś jak zdrowie" się układają. Zagrajcie mi europejskiego mazurka i europejski nokturn. Pokażcie europejski staw z wierzbami nad nim płaczącymi. Zamknijcie mi w buteleczce zapach europejskiego domu. Postawcie przede mną na drewnianym, stole serwetami usłanym, europejską potrawę ciepłem i miłością parującą. Przynieście mi europejski papierówki z sadu mego dziadka i na wielkim stogu siana konnym wozem powieźcie. Mama to też pamięć dzieciństwa, czasów szczęśliwych, rodzinnego domu, którego jest strażniczką. Przez lata w różnych krajach żyłem jak człek który go opuścił, a przecież nigdy nie porzuciłem jego ciepła nie zapomniałem.

Ojczyzna jest moim domem

Mnie w udziele 

Dom Polski przypadł.

To — ojczyzna,

A inne kraje są hotele

- pisał Julian Tuwim w „Kwiatach Polskich”

Bycie z matką, u niej, przy niej, to też zobowiązanie wielkie. To dźwiganie jej ciężarów, także tych, które przodkowie nam zostawili. Jeśli nie chcę niczego od od nich wziąć, jeśli nie chcę tego co przekazali nieść, to i potomnym niczego nie ofiaruję. Jakbym chciał, by pustka po mnie pozostała, by nicość im dana była. Amorficzność , bezpłciowość i płynność, beztożsamość, której ciągle zmieniane cudze naczynia i formy wiąż nowe kształty nadają. Bez mojej matki ojczyzny nie byłoby mnie.