Braun, wybite szyby a sprawa polskaBraun, wybite szyby a sprawa polska

Francuzi mają bardzo zgrabne rymowane powiedzenie: "Qui s’excuse, s’accuse". Przetłumaczyć można: Kto się usprawiedliwia/tłumaczy ten się oskarża. Albo niuansować i zależnie od kontekstu mówić też, że niewinni się nie tłumaczą. Może tak, może siak, tak czy owak postawa wiecznego, kornego usprawiedliwiania się i przepraszania jest na prawicy ulubiona. Ja już nie mogę słuchać tych słów potulnej obrony, patrzeć na te rozdziawione buzie zdradzające szok i niedowierzanie, że ktoś z koalicji rządzącej może posługiwać się tak nikczemnymi pomówieniami, insynuacjami, kłamstwami. Nie mogę pojąć tego, że zawodnicy czy to PiS, czy Rozwój Plus raz za razem wpadają w tę sama pułapkę psychologiczną czy retoryczną, bo rzecz dotyczy też erystyki, czyli sztuki spierania się. Zawsze dają się zepchnąć do ofensywy i bronią się.

Ostatni przykład to sprawa Grzegorza Brauna i spowiadanie się z tego czy się zawrze z nim koalicję, czy też nie. Jeden po drugim politycy prawicy tłumaczą się, że być może, ale nie na pewno, że nigdy, albo że trochę, że nie wiadomo co się wydarzy, jakie będą wyniki wyborów, że nie można zapominać o 10% Polaków etc. Wystarczy że nakrzyczy na nich ciotka z Polsatu, albo pełen oburzenia jakiś tam poseł KO postawi zarzut konszachtów z liderem Korony, a już politycy prawicy wchodzą w tryb nieśmiałego oponowania. Robią to wobec ludzi którzy akceptują Czarzastego na stanowisku marszałka Sejmu, którzy tego człowieka wynieśli na największe zaszczyty Rzeczpospolitej. Grzegorza Brauna i polityków prawicy atakują ludzie, których najbliższym i najważniejszym sojusznikiem jest stary komuch, służalec junty wojskowej Jaruzelskiego i Sowietów. Człowiek, który w ponurych czasach junty do ruskiego Komsomołu na wycieczki jeździł.

Po 35 latach wielu dawnych towarzyszy z PZPR zostało zweryfikowanych dzięki demokracji i otrzymało głosy od obywateli wyborców. Dziś w swej większości zasilają Koalicję Obywatelską. To tam jest wielka pralnia sumień i umysłów. Ale Czarzasty jest wyjątkowy, bo to chyba jedyny obok Urbania komuch, który w łaźni nie był, który się ze swych nikczemnych postaw wysługiwania się reżimowi kacapom choć trochę nie obmył. On jest wręcz zadowolony z tego. Czarzasty wychodzi z komuny z wyprowadzonym majątkiem, staje się bohaterem największych afer III RP i wszytsko uchodzi mu bezkarnie. Dziś, kiedy tysiące firm zrezygnowało ze współpracy ze zbrodniczą Rosją, on robi interesy z ludźmi pracującymi dla krwawego Kremla.

To nie jest jednak tekst o Czarzastym, ale o postawie ludzi prawicy, którzy kuląc się spowiadają z Brauna i nie potrafią politycznie rozliczyć starego służalca junty i jego obecnych sojuszników. Formacja która, jak KO bezwstydnie wprowadza komunistycznych konfidentów do Sejmu, mebluje jak Sikorski polską dyplomację wychowankami sowieckich szkół i donosicielami PRL-owskich służb, nie ma najmniejszego prawa rozliczać innych z rozmów, z koalicji z kimkolwiek. Tymczasem prawica daje sobie narzucić tę paranoiczną wersję świata, w której politycy spowiadają się z tego dlaczego szef największej partii w Sejmie (wówczas) Jarosław Kaczyński spotyka się z marszałkiem Sejmu (Hołownią). To chore uniwersum w, którym szef partii Tusk rozlicza swoich podwładnych za to gdzie chodzą na urodziny. Odpowiedzią na zarzuty, wątpliwości powinno być: spotykamy się z kim chcemy, bo nie jesteśmy paranoikami, nie mamy psychoz obsesji, ani patologicznej żądzy kontrolowania życia innych i gie wam do tego.

Podobnie w sprawie Brauna. Żeby nie wiem jak ciotka z Polsatu się wydzierała, a jakiś ulizany poseł KO miotał, to zawsze powinni słyszeć mniej więcej taką odpowiedź: "a won mi tu z waszym darciem się, załganym oburzeniem. Ci którzy służalca junty robiącego dziś interesy z ludźmi Kremla uczynili marszałkiem Sejmu Rzeczpospolitej nie mają żadnego prawa wypytywać o Grzegorza Brauna". Każde pytanie o lidera Korony powinno być okazją do ataku na Czarzastego i jego sojuszników.

W tej sprawie chodzi jednak o też coś więcej niż bojowe i ofensywne wyjście z zastawianej pułapki psychologicznej, która każe tłumaczyć się, usprawiedliwiać, bronić. To wychodzi także poza erystykę, wspomnianą sztukę prowadzenia sporów. Trzeba choć przez chwilę wspomnieć o tym jak fundamentalne znaczenie ma uznawanie demokracji. Z bólem muszę przyznać, że choć nie podoba mi się to, ale zweryfikowani po wielokroć w wyborach dawni komuniści, mają prawo uczestniczyć w życiu publicznym wolnej Rzeczpospolitej. Tymczasem owa demokracja warcząca, reprezentowana przez KO i jej służalców odmawia prawa do tego takim jak Braun. Kiedy mowa jest o kordonie sanitarnym, jak to opowiada pewien dziedzic komuny i potomek ORMO-wca z KO, to w istocie chodzi o zamykanie w gettach ludzi Korony Polskiej. Jeszcze każcie im stosowne opaski nosić, by łatwo było rozpoznać. To jednak na inne rozważania, więc wracamy jak mówią Francuzi do naszych baranów.

Owszem w poszczególnych formacjach są zawodnicy, którzy mają asertywną postawę, ten gen alfa czy sigma, którzy rozumieją, że najczęściej najlepszą obroną jest atak. Ale to są raczej wyjątki. Dobrym przykładem jest prezydent Nawrocki, któremu jednak nie wypada uczestniczyć w tych wszystkich politycznych bitwach na słowa. Inny, to właśnie Grzegorz Braun, który nigdy nie tłumaczy się z tego co robi i mówi. Po drugiej stronie zawsze pozycje ofensywne zajmują politycy KO. Ale nie dlatego, że mają silne charaktery i są odważni, ale dlatego, że taki mają rozkaz, że są jedną tłuszczą gnaną na okopy wroga – prawicy. Jak wódz daje znak, że trzeba zaatakować prezydenta Nawrockiego zdjęciami z koniem to na oślep i oklep największa kobyła z KO to zrobi. Jak padnie rozkaz, że teraz wykorzystamy do ataku dzieci, ofiary nożowników, tragedię w Krakowie to polityczna masa rzuci się i na to. Nie chodzi jednak o to, by prawica zachowywała się tak samo jak tamte pozbawione własnego zdania i poczucia przyzwoitości karne szeregi, tylko o przyjmowanie co do zasady postawy asertywnej, ale także słusznej moralnie.

„Parafrazując Wyspiańskiego – myśmy zapomnieli, jak pisowcy budżet rżnęli. Oni mają złodziejstwo w DNA – dlatego są przeciwko programowi SAFE, bo nie dobiorą się do tych pieniędzy” – powiedział Sienkiewicz w swoim komentarzu zamieszczanym w sieci w lutym tego roku. Tamte słowa pozostały właściwie bezkarne, a on dziś wprost nawołuje do rozpędzenia KRRiT, do odebrania prezydentowi możliwości sprawowania urzędu. Oczywiście nie chodzi o prawne rozliczenie ohydnych słów o „złodziejstwie w DNA”, bo to dziś niemożliwe. Chodzi o polityczne. Pozostawienie tego co mówi Sienkiewicz bez zdecydowanych, agresywnych, bezwzględnych działań, bez zaatakowania go za nikczemność, jest nie tylko politycznym błędem, ale też moralną kapitulacją. Jest przyzwoleniem na zło, które szerzy.

Prawica wiedząc z kim ma do czynienia powinna też stosować znaną z kryminologii zasadę wybitej szyby. Sformułowana w 1982 roku przez amerykańskich badaczy Jamesa Wilsona i George’a Kelling koncepcja głosi, że brak reakcji na drobne akty wandalizmu i nieporządku prowadzi do eskalacji poważniejszych przestępstw. Jedna wybita szyba i brak wstawionej nowej wysyła komunikat, że nikt o to miejsce nie dba i nikt go nie pilnuje. Skoro brakuje kontroli i konsekwencji, wkrótce wybite zostaną kolejne okna, pojawią się graffiti oraz śmieci. Mieszkańcy zaczynają unikać zaniedbanej okolicy, co osłabia naturalną kontrolę społeczną i zachęca do popełniania poważniejszych wykroczeń.

Najsłynniejszym wdrożeniem tej teorii były działania burmistrza Nowego Jorku Rudolpha Giulianiego w latach 90. XX wieku - zero tolerancji, kiedy policja zaczęła surowo karać drobne wykroczenia, co dało spadek ogólnej przestępczości. Zasada ta znajduje również zastosowanie w biznesie. Szybkie reagowanie na drobne zaniedbania zapobiega upadkowi standardów pracy całego zespołu. Oczywiście można ją przenieść do polityki. Brak reakcji na niewielkie odstępstwa od zasad np. pozwolenie na szerzenie pomówień, kłamstw, insynuacji, na naginanie prawa przesuwa granice tego, co akceptowalne. Rozsadza życie publiczne i administrację.

Dziś już nie mamy do czynienia z nikczemnymi słowami, jakimś odpowiednikiem zbitej szyby w wybaczalnym akcie wandalizmu, ale z zamachem na państwo, jego instytucje, demokrację i wolności obywatelskie. Prawica nie ma też do czynienia z jakimiś pobudzonym politycznie graczami, ale ludźmi, którzy dokonują przestępstw, więc reakcja powinna być adekwatna do skali zagrożenia. Oczywiście mówimy o reakcji w ramach tego co możliwie – prawica nie ma do dyspozycji pał, na których należałoby wynieść z TK kobietę z urojeniami. Tym niemniej zasada reakcji na każde zło, na każdą wybitą szybę, bezwzględny atak w odpowiedzi na nikczemność powinien obowiązującą zasadą. Odpowiedzią na demokrację walczącą jest walka z nią, a więc postawa wojownika, agresora. To jest nie tylko skuteczniejsze niż owo wieczne przepraszanie, że się, żyje i te liche pokusy przypodobania się TVN-owi, GW, ale też moralnie słuszne.