Profesor Adam Glapiński od pierwszego dnia po wyborze na prezesa Narodowego Banku Polskiego znalazł się pod ostrzałem opozycji i jej mediów. Była to jedna z najbardziej brutalnych i zakłamanych kampanii nagonkowych ostatnich lat.

Powody są oczywiste: stery ważnej instytucji, współkreującej politykę gospodarczą państwa, objął znakomity, doświadczony ekonomista ale o wrażliwości innej niż turboliberalna. Zgodnie z ustawowymi celami NBP pilnuje siły pieniądza ale dostrzega też inne aspekty: suwerennościowe (złoty polski jako waluta, odrzucenie koncepcji szybkiego wejścia do blokującej rozwój strefy euro), solidarystyczne (uwzględnianie wśród celów także równomiernego rozwoju gospodarczego, duży zysk NBP przekazany do budżetu) oraz symboliczne (duże zapasy złota jako symbol siły państwa, patriotyczna narracja wydawnicza). Profesor wielokrotnie z troską mówił też o konieczności zapewnienia Polsce bezpieczeństwa.

Nie ulega wątpliwości, że to także dzięki tej wrażliwości i umiejętnościom profesora Glapińskiego rząd był wstanie skonstruować tarcze antykryzysowe w momencie uderzenia pandemii. Wypowiedzi prezesa NBP stabilizowały sytuację w momencie zagrożenia paniką na krajowym rynku finansowym. W momencie gdy - wskutek czynników zewnętrznych - pojawiła się fala inflacyjna, Bank zareagował szybko i zdecydowanie, ale z troską by nie zdusić wzrostu gospodarczego. Znajduje to uznanie wielu instytucji międzynarodowych.

Czasy są niespokojne. Dlatego dobrze, że - jak informuje szef gabinetu prezydenta Paweł Szrot - prezydent Andrzej Duda wnioskuje o powołanie profesora Adama Glapińskiego na drugą kadencję na stanowisku prezesa NBP.

W świecie niepewnym i rozchwianym, pełnym hochsztaplerów i cyników, NBP musi pozostać ostoją rozsądku i patriotyzmu. Profesor Glapiński daje taką gwarancję.