Miał być „game changer” dla polskiej obronności, jest wielkie oszustwo, redukcja zakupów zbrojeniowych i renegocjacja kontraktów. Wyniki kontroli poselskiej w poszczególnych polskich zakładach szokują. Mimo to, Donald Tusk nadal roztacza propagandę sukcesu, a Władysław Kosiniak-Kamysz uderza w prezydenta i PiS, chwaląc się podpisaniem 62 umów na kwotę 120 mld zł. I tylko nadal nie wiemy, jak wysoko oprocentowany będzie największy kredyt w historii. Wiemy za to, że deficyt budżetowy wynosi już blisko 300 mld zł, a dług publiczny rośnie w tempie 1 mld 100 mln dziennie.

Kłamstwo Donalda Tuska o potężnym zastrzyku finansowym dla polskiej armii i wzmocnieniu obronności sypie się z hukiem. Politycy PiS sprawdzili, na co przeznaczone zostały miliardy euro, zaciągnięte w ramach gigantycznego kredytu i obwarowane mechanizmem warunkowości. Okazuje się, że pomimo obietnic, wcale nie przybyło nowych, spektakularnych kontraktów ani nowej zdolności zbrojeniowej w wyposażeniu wojska. Jak ujawnił Mariusz Błaszczak, były minister obrony narodowej, na wspólnej konferencji z posłami PiS, jedna z umów dotyczy zamówienia hełmów dla polskiego wojska. Szokujące, że tak podstawowe zakupy, które powinny być opłacane z budżetu państwa, finansowane są z unijnego, drogiego i ryzykownego kredytu w euro. Zamiast rzeczywistego rozwoju, mamy więc do czynienia z „kreatywną księgowością” i zasypywaniem dziury budżetowej. Wiele z ogłaszanych z pompą umów to jedynie refinansowanie kontraktów już wcześniej zawartych, co nie wnosi do polskiej armii żadnej nowej zdolności.

Polska na tym mechanizmie realnie traci, co widać na przykładach konkretnych zakładów, skontrolowanych przez PiS. WZL 2 w Bydgoszczy, mimo obietnic Donalda Tuska o zamówieniach na drony, nie otrzymał z programu SAFE ani złotówki, co doprowadziło do zagrożenia jego płynności finansowej. Fabryka Broni w Radomiu nie otrzymała nowych zamówień ani technologii. Jedyna zmiana, jaka zaszła to ta, że środki budżetowe zastąpiono pożyczką, a rozwój fabryki został wstrzymany. Hucie Stalowa Wola rząd obciął miliardowe dokapitalizowanie na rozbudowę potencjału produkcyjnego, a kluczowe kontrakty zostały odłożone w czasie aż do lat 2029–2030. Dla porównania, za rządów PiS zamówienie dotyczyło 1400 BWP Borsuk, teraz wynosi zaledwie 150.

Skandalem jest również przekazana przez minister Sobkowiak-Czarnecką fakt, że 4 proc. tej pożyczki, czyli ponad 8,5 mld zł, ma zostać przekazane na Ukrainę, przy czym dług ten będą musieli spłacać polscy podatnicy. Polska zaciąga więc zobowiązania, których koszty w postaci rosnącego oprocentowania są nieznane, tracąc jednocześnie kontrolę nad modernizacją własnego wojska. Narażona jest przy tym na szantaż polityczny w postaci mechanizmu warunkowości, który uderza w sam trzon polskiej suwerenności.

Skąd więc ta desperacja rządu Tuska do zaciągnięcia tak niekorzystnego kredytu? Odpowiedź jest prosta. Po pierwsze, z katastrofalnego stanu finansów publicznych. Obecna ekipa realizuje budżet z rekordowym deficytem, który powoli dobija do 300 miliardów złotych. Jak podkreśla dr Zbigniew Kuźmiuk, Polska zadłuża się w tempie 1,1 miliarda złotych dziennie, przy czym rząd kompletnie nie panuje nad płaszczyzną dochodową. Okazuje się bowiem, że wpływy z podatku VAT w 2025 roku były o 28 miliardów złotych niższe od planowanych. Po drugie, bez Polski, która z całej puli 150 mld euro, wzięła aż 1/3, nie udałoby się uruchomić całego mechanizmu, a Komisji Europejskiej i osobiście Ursuli von der Leyen (byłej minister obrony narodowej Niemiec), ogromnie na tym zależało. Niemiecki i francuski sektor zbrojeniowy także był tym ogromnie zainteresowany, bo przecież pożyczone pieniądze można wdać jedynie w Europie. Polska nie będzie ich więc mogła przeznaczyć na kontrakty w USA i w Korei, na których opiera się wieloletni plan rozbudowy polskiej armii. Teraz widzimy, że środki te zostaną przejedzone na bieżąco. SAFE jest przez rząd Donalda Tuska traktowany irracjonalnie, jak chwilówka przez zadłużonego alkoholika.