Polska rządzona przez Donalda Tuska jest krajem, gdzie mniej zamożni fundują dobrobyt najbogatszej części społeczeństwa. Afera z KPO to kolejny dowód. W Polsce Tuska wszystko jest ustawione pod bogatych.

Tekst o tym, że w Polsce biedniejsze masy społeczeństwa są drenowane z pieniędzy na rzecz bogatszych można było napisać także bez afery z wydawaniem środków z KPO, zwanej też „Jacht Plus”. Na przykład wczoraj, przy okazji wizyty prezydenta Karola Nawrockiego w Kaliszu. Bo dlaczego on tam pojechał? Ano dlatego, że Kalisz w wizjach Koalicji Obywatelskiej to Polska B. Interior, który można oglądać z okien szybkiego pociągu, ale nie warto tam żyć, czy w ogóle bywać.

Była sobie wizja Centralnego Portu Komunikacyjnego ze „szprychami”, czyli liniami kolejowymi wychodzącymi ze wszystkich zakątków Polski i zbiegającymi się w obszarze między Warszawą a Łodzią. „Szprychy” zostały okrzyknięte gigantomanią i zastąpione przez rząd Tuska „ygrekiem”. Szybką koleją, której beneficjantami mogą być jedynie cztery miasta – Warszawa, Wrocław, Poznań i Łódź. Tylko tam będą zatrzymywały się pociągi. Cała reszta kraju nie będzie miała z tej inwestycji żadnych korzyści. A miasta takie jak Kalisz będą miały uciążliwości, bo budowa oznacza wyburzenia, wywłaszczenia, hałas związany z transportem itp. itd. Znaczy to, że Polacy z uboższych regionów kraju zafundują czterem bogatym metropoliom luksusową kolej, z której sami – ci fundatorzy – nie będą korzystali.

Wrócił model dyfuzyjno-polaryzacyjny

Nawiasem mówiąc „szprychy” też miały wadę, ale nie gigantomanii, lecz taką, że nie wszędzie docierały. Czyli prędzej wadę mikromanii. Np. stutysięczny Elbląg, ważny w planach rozwojowych port, był pominięty w tym projekcie. Podobnie Przemyśl – ważna brama na wschód. Ale jeszcze gorsze było to, że „szprychy” prowadziły do jednego tylko kierunku – CPK. Pogłębiałoby to i tak postępującą centralizację gospodarczo-społeczną kraju. Zabrakło „koła” u końca „szprych”, czyli rokadowej magistrali okrążającej całą Polskę, tak, aby różne ośrodki były skomunikowane ze sobą bez pośrednictwa punktu centralnego.

Ale i mimo tego „szprychy” były wyrazem troski o całą Polskę, a nie jedynie tych, którzy i tak są bogaci. W istocie Koalicja Obywatelska wróciła do swojego paskudnego pomysłu z lat 2008-2013 - „modelu dyfuzyjno-polaryzacyjnego”. Czyli pakowania pieniędzy w kilka największych ośrodków i wydrenowania prowincji. Po cichu to już się dzieje od grudnia 2023 r., kiedy skończyły się PiS-owskie programy inwestycyjne skierowane do najmniejszych i uboższych samorządów. Teraz dofinansowanie idzie przede wszystkim do miast największych.

Egoizm jako ideologia i światopogląd

To, że Donald Tusk rządzi w imieniu bogatych, ale kosztem biednych, widać też w projekcie ustawy uzależniającym mrożenie cen energii od zliberalizowania zasad stawiania wiatraków na lądzie. Przecież one nie staną tam, gdzie mieszkają i wypoczywają wyborcy KO. Zdarzyła się już przecież próba postawienia małego wiatraka przy Świątyni Opatrzności w Miasteczku Wilanów. No i wtedy najwierniejszy elektorat KO jakoś nie chciał źródła czystej energii w tym miejscu. Za to mieszkańcom wsi można to wciskać. Wystarczy poczytać internetowe komentarze zwolenników Tuska, aby przekonać się, że empatia wobec współrodaków i tolerancja wobec tych, o których wiadomo, że głosowali przeciw KO to uczucia absolutnie obce tej grupie społecznej.

Nie zgodzą się oni – zwolennicy KO - na zarzut, że są egoistami, bo przecież raz w roku, w styczniu, dają sporo pieniędzy na WOŚP. A niektórzy to nawet uczestniczą w nagłośnionych aukcjach. Płacą wtedy za swoiste zaświadczenie, że nie są egoistami. I żyją mocno utwierdzeni w tej wierze. Czyli złudnym samozadowoleniu, bo prawda jest taka, że społeczny egoizm, wręcz darwinizm, to ideologia Koalicji Obywatelskiej i światopogląd poważnej rzeszy jej wyborców.