Od sojuszników Kaczyńskiego do popychadeł AgroUniiMogli dalej modernizować Polskę, ale woleli uśmiechnąć się do Tuska. Teraz nie chce ich nawet kanapowa AgroUnia

Spór pomiędzy niedawno stworzoną koalicją Porozumienia Jarosława Gowina i Agrounii Michała Kołodziejczaka jest już ostatnią fazą pogrzebu tej, niegdyś współrządzącej, partii. 24 marca zarejestrowali nową partię, równo dwa miesiące później zakończyli współpracę. Magdalena Sroka, kiedyś prawa ręka Jarosława Gowina, teraz opowiada w stacji TVN24 jak to in vitro jest dobre i nie kłóci się z poglądami konserwatywnymi. Żałosny to koniec rebelii przeciwko Jarosławowi Kaczyńskiemu.

Przypomnijmy, że główną osią sporu, która zainicjowała separację Gowinowców od Zjednoczonej Prawicy była kwestia korespondencyjnych wyborów prezydenckich w 2020 roku. W krytycznym dla państwa polskiego momencie opozycja postanowiła przełożyć termin wyborów, by fatalną kandydatkę Małgorzatę Kidawę-Błońską podmienić na Rafała Trzaskowskiego. Media snuły dalsze scenariusze - brak wyborów i wygasająca w lipcu kadencja prezydenta Andrzeja Dudy miałaby oznaczać przejęcie władzy przez… Tomasza Grodzkiego. Portal wPolityce.pl informował później o spotkaniu Jarosława Gowina z Donaldem Tuskiem, zaś na opozycji trwała wielka debata nad tym czy Gowina przyjąć do salonu „obrońców demokracji” czy pozostawić go na pastwę losu. Wybrali to ostatnie.

CZYTAJ WIĘCEJ: Profesor Łętowska w TVN: Tomasz Grodzki będzie pełnił obowiązki Prezydenta Tajne spotkanie Gowina z Tuskiem?

Mimo całej otoczki ideowej, jak to Gowin chciał ratować prawomocność wyborów prezydenckich, trudno nie widzieć tutaj innych intencji: chęć porzucenia osłabionej prawicy, dogadanie się z opozycją, współudział w nowej konfiguracji władzy. Ta szalupa okazała się jednak dziurawa i z współrządzących i tworzących ustawy np. dla szkolnictwa wyższego Gowinowcy mieli biegać z wiejskim demagogiem po ulicach miast. Z partii odszedł Jan Strzeżek i Michał Wypij, o tym ostatnim chodzą plotki, że próbuje się dogadywać z Platformą Obywatelską.

O polityce mówi się często, że bezideowość i koniukturalizm sprzyjają karierze i zdobywaniu władzy. Bywa jednak odwrotnie. I to jest całkiem przyjemna wiadomość.