Protest głodowy w kopalni Solino. Strajk trwa także w Wielkanoc. Dramatyczna sytuacja. Wczoraj kolejny uczestnik trafił do szpitala

Od 22 dni w inowrocławskiej kopalni Solino trwa protest głodowy. Obecnie uczestniczy w nim czterech pracowników zakładu, zastępujących tych, którzy ze względów zdrowotnych musieli wycofać się z protestu. Wcześniej zapowiadano, że głodówka będzie kontynuowana, mimo Świąt Wielkanocnych. Wczoraj do szpitala trafił piąty uczestnik od początku strajku. Przed rozpoczęciem akcji protestacyjnej związkowcy skierowali list do premiera i ministra energii. Doczekali się jedynie odpowiedzi wiceministra aktywów państwowych, który uderzał w protestujących, sugerując, że głodówka ma podłoże „polityczne”.

Od 15 marca w inowrocławskiej kopalni soli Solino trwa protest głodowy pracowników. Uczestniczą w nim obecnie cztery osoby - przekazał PAP przewodniczący Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność”, Jerzy Gawęda. Zastąpili oni kolegów, którzy brali udział we wcześniejszej fazie protestu, ale ze względu na pogorszenie stanu zdrowia musieli go przerwać. Do szpitala w dniach 23 i 28 marca trafiło w sumie czterech pracowników, wczoraj - w Wielką Sobotę - interwencji medycznej wymagała kolejna osoba. Ogółem ze względów zdrowotnych z protestu musiało wycofać się od początku 11 osób.

Wśród postulatów znalazły się: przejęcie przez państwo kontroli nad strategicznymi aktywami związanymi z produkcją sody, soli oraz systemami magazynowania, przygotowanie rządowego programu dla kompleksu energetyczno-solnego na Kujawach obejmującego zagospodarowanie złóż Łanięta, Lubień i Damasławek, budowa warzelni, powołanie spółki celowej do realizacji programu bezpieczeństwa solno-magazynowego państwa.

„W Solino rozgrywa się dramat”

Obecnie protest trwa już 22 dni.

W Wielką Sobotę — w czasie, który dla milionów Polaków jest symbolem ciszy, oczekiwania i nadziei — w Solino rozgrywa się dramat. Kolejny człowiek trafił do szpitala, bo jego organizm nie wytrzymał. Tak dziś wygląda cena milczenia, odwlekania decyzji i pozorowanego dialogu”

— przekazali wczoraj w komunikacie związkowcy.

Ile jeszcze musi się wydarzyć, żeby ktoś wreszcie przestał mówić, że nic się nie dzieje a zaczął działać? NSZZ „Solidarność” przy Solino S.A. po raz kolejny apeluje o natychmiastowe, poważne i odpowiedzialne potraktowanie tej sprawy. Dalsza bezczynność będzie nie tylko politycznym błędem. Będzie moralną kompromitacją

— czytamy.

Wczorajszy wpis o sytuacji w Kopalni Solino / autor: FB: NSZZ „Solidarność” przy Inowrocławskich Kopalniach Soli „Solino” S.A.

Przed rozpoczęciem protestu głodowego związkowcy skierowali pismo do premiera Donalda Tuska i ministra energii Miłosza Motyki. Chcieli pilnego działania i spotkania, tymczasem są wciąż ignorowani przez rząd.

Opieszałość rządu

Jedyne odpowiedzi, którą ciężko nazwać odpowiedzią, to stanowisko wiceszefa MAP Grzegorza Wrony z 26 marca. Wiceminister, odpowiadając w Sejmie na pytania grupy posłów, ocenił, że działania związkowców „noszą wyłącznie znamiona o podłożu politycznym”. Również komunikat Urzędu Wojewódzkiego trudno określić jako satysfakcjonujący.

Z kolei wojewoda kujawsko-pomorski Michał Sztybel przed kilkoma dniami przekonywał, że z posiadanych przez niego informacji wynika, że wobec spółki IKS „Solino” nie jest prowadzone i nie planuje się żadnego postępowania upadłościowego, spółka nie przewiduje przeprowadzenia zwolnień grupowych, spółka posiada plany inwestycyjne, o których będzie informować bezpośrednio Orlen. Sztybel zaapelował też do protestujących o zakończenie protestu głodowego. Potrzymał też złożoną wcześniej deklarację, że w ciągu 72 godzin od zakończenia protestu zwoła posiedzenie Wojewódzkiej Rady Dialogu Społecznego, poświęcone IKS „Solino”.

Nie są to dla nas święta łatwe. Trwamy w proteście od 15 marca i także w święte dni nie zejdziemy z tej drogi. Przy wielkanocnym czasie nadziei pozostaniemy na posterunku, w wyrzeczeniu, bólu i modlitwie, wierząc, że ofiara ponoszona w imię prawdy, godności pracy i dobra wspólnego nie jest daremna

— przekonywali z kolei w komunikacie związkowcy.

Jak zwrócili uwagę, niektórzy już po raz czwarty „w historii Solino zmuszeni są upominać się o to, co najważniejsze”.

To bolesny znak czasu, ale i świadectwo niezłomności ludzi, którzy nie nauczyli się obojętności wobec krzywdy, lekceważenia i zagrożenia dla przyszłości zakładu oraz bezpieczeństwa energetycznego naszej Ojczyzny

— podkreślono.