Abp Galbas: "Ludzie odkrywają w Kościele skarby, których nigdzie indziej nie ma"; "Młodzi nie chcą żadnej dwulicowości"

Ludzie odkrywają w Kościele skarby, których nigdzie indziej nie ma – powiedział PAP abp Adrian Galbas.

Ludzie odkrywają w Kościele skarby, których nigdzie indziej nie ma – powiedział PAP abp Adrian Galbas. Dodał, że nie trzeba ich uatrakcyjniać czy pudrować atrapami propozycji światowych. Wręcz przeciwnie, nie należy ich przesłaniać, lecz pokazać w pełnym blasku.

Metropolita warszawski powiedział PAP, że w ramach rozpoczętego w archidiecezji warszawskiej synodu spotkał się m.in. z młodzieżą. Spotkania te stały się okazją do zadania młodym ludziom pytań, czego oczekują i potrzebują dziś od wspólnoty Kościoła.

Według hierarchy tym, co młodzież zdecydowanie odrzuca, jest „sztuczność i hipokryzja”.

Młodzi nie chcą żadnej dwulicowości, nie chcą udawania, nie chcą życia rozjechanego na dwa fronty, takiego, że jedno się mówi, a żyje zupełnie inaczej. To dla nich jest słabe i nieakceptowalne

– ocenił.

Zdaniem abpa Galbasa z człowiekiem można spotkać się jedynie w miejscu, w którym on jest. Dodał, że nie chodzi mu jedynie o miejsce w sensie fizycznym, lecz w równym stopniu o zainteresowanie się tym, czym dany człowiek żyje, co go boli i jakie pytania sobie stawia. Zastrzegł, że z młodymi można spotkać się na poziomie pytań egzystencjalnych.

Trzy najważniejsze pytania: kim jestem, skąd przychodzę i dokąd zmierzam? To są pytania, które młodych ludzi interesują. Oni szukają tych odpowiedzi. Sprawdzają, jaką odpowiedź daje im świat, a jaką daje Kościół. I która jest bardziej przekonująca

— mówił.

Dodał, że szczególnie cieszy go, gdy młodzi, pytani o oczekiwania wobec Kościoła, proszą o pięknie sprawowaną liturgię, która zostanie im przedstawiona w zrozumiały sposób, lub o dobrze zinterpretowane i wytłumaczone Słowo Boże, które będzie dla nich drogowskazem. Zaznaczył, że młodzi nie domagają się „uatrakcyjniania” liturgii, nie chcą, żeby z kościoła „robić dyskotekę”.

Abp Galbas przyznał, że boli go, że w archidiecezji warszawskiej wiarę praktykuje jedynie około 20 proc. mieszkańców, a wśród młodzieży te statystyki wyglądają jeszcze gorzej.

Poznałem ostatnio trzech młodych chłopaków, którzy dojeżdżają z Mińska Mazowieckiego na siódmą na lekcję religii w szkole. Żeby dojechać z Mińska do Warszawy na siódmą, to oni muszą wyjść z domu o szóstej. Zapytałem ich: czemu jeździcie na tę religię, skoro nie jest obowiązkowa? A oni na to: jeździmy, bo chcemy, bo jest nam to potrzebne. Frekwencja na lekcjach religii w Warszawie nie jest może najwyższa, ale są też takie przykłady

— zastrzegł.

Wzrost katolicyzmu we Francji

Abp Galbas odniósł się też do zjawiska wzrastającej od dekady liczby dorosłych Francuzów, którzy proszą o chrzest w Kościele katolickim. W 2026 r. do przyjęcia sakramentu przygotowuje się w całej Francji 20 tys. osób dorosłych.

Myślę, że to jest efekt wielu lat prób nasycenia się czymś, co nie nasyca. Człowiek, który żyje w takim stanie, w końcu zaczyna się zastanawiać: czy jest gdzieś żywność prawdziwie kaloryczna? Jestem przekonany, że ci ludzie proszą o chrzest, ponieważ rozczarowała ich w gruncie rzeczy mało atrakcyjna oferta świata

– ocenił.

Czy można się rozrywać w nieskończoność? W końcu człowiek już jest całkiem rozerwany. Ile można próbować nowych bodźców, po których jest tylko większe zmęczenie, większy kac fizyczny i moralny? W końcu przychodzi ten moment sięgnięcia po pokarm

– dodał.

Przypomniał, że w archidiecezji warszawskiej, jak co roku, podczas Liturgii Wigilii Paschalnej w Wielką Sobotę chrzest przyjmie kilkoro dorosłych. Zaznaczył, że jednym z katechumenów jest w tym roku 16-latek, którego rodzice nie ochrzcili w dzieciństwie, żeby pozostawić mu wolność co do wyznawanej wiary.

Plan rodziców był taki, że syn podejmie tę decyzję sam już jako człowiek dorosły. Ale on poprosił ich o zgodę na chrzest już teraz, przed ukończeniem 18 lat, bo nie mógł się już doczekać

— zaznaczył abp Galbas.

Podkreślił, że widzi w świecie wiele podobnych oznak nadziei.

Widzę ludzi, którzy spotykają się z Kościołem, który jest obolały i po przejściach. I ci ludzie odkrywają w tym Kościele skarby, których nigdzie indziej nie ma. Dlatego nie ma co tych skarbów pudrować jakimiś atrapami propozycji światowych, jakoś ich uatrakcyjniać, tylko przeciwnie, trzeba ich niczym nie przesłaniać, trzeba je pokazać w pełnym blasku

— zastrzegł.

Wszystkie najnowsze artykuły znajdziesz na wPolityce.pl/najnowsze. Nie przegap!