O reparacjach w nowoczesnym wydaniu
O reparacjach w nowoczesnym wydaniu. Kompletne nierozumienie polskiej kondycji i polskich zaszłości

Autorzy nie mylą się, wskazując, że czynniki te w przypadku Polski mają uwarunkowania historyczne.
Zagadnienie reparacji wojennych w XX w. może budzić zainteresowanie nie tylko polityków, publicystów, lecz także naukowców. Myśląc o naukowcach, zapewne w pierwszej kolejności przychodzi do głowy wertujący stare dokumenty historyk w okularach albo prawnik powołujący się na przepisy międzynarodowych traktatów. W dyskursie dotyczącym reparacji zabierają jednak głos również badacze spoza tych dwóch dyscyplin.
W 2020 r. w „Roczniku Polsko-Niemieckim” ukazał się artykuł naukowy trojga wrocławskich badaczy – Katarzyny Gelles, Leszka Kwiecińskiego i Bartosza Michalskiego – pt. „Podzielić się nowoczesnością. Reparacje 2.0?”. Tekst, choć interesujący, przeszedł dotychczas – jak się wydaje – bez echa. Tymczasem zasługuje na uwagę, bowiem jest oryginalny i zawiera nowe propozycje w zakresie podejścia do formy ewentualnych reparacji.
