Wyrok na Pełczyńską-NałęczWyrok na Pełczyńską-Nałęcz. "Donald Tusk jej nie cierpi. Została uznana za śmiertelnego wroga i usunięta"

 

Pierwsze sygnały, że jej nie cierpi, Donald Tusk wysłał cztery tygodnie po utworzeniu rządu. Gdy w kwietniu 2024 r. pojawiły się pierwsze relacje o tym, że niektóre panie minister wychodzą z posiedzeń Rady Ministrów z płaczem, spekulowano, że chodzi przede wszystkim o Katarzynę Pełczyńską-Nałęcz. I przypisywano jej stwierdzenie, że „lepiej nie być w rządzie Donalda Tuska, ale zachować zdrowie”. Tyle że nie jej to dotyczyło i nie ona wychodziła z płaczem. Ale to ona sugerowała, że w rządzie dochodzi do regularnego mobbingu. Nie trzeba było dopowiadać, że przemocowcem jest sam premier Donald Tusk, co stało się jasne po publikacjach w sierpniu 2024 r. w „Fakcie” i Onecie. Jednak dopiero w sierpniu 2025 r. dziennikarze spytali premiera Tuska o mobbing. Odpowiedział w swoim stylu: „Jeśli to jest mobbing, to wyście w życiu mobbingu nie widzieli”. Jednak nie pokazał, jak wygląda ten „prawdziwy” mobbing.

Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz była ministrem przez Donalda Tuska niechcianym i szybko znienawidzonym. I choć przez półtora roku (od lipca 2025 r.) zachęcała szefa rządu, żeby powierzył jej stanowisko wicepremiera, ten nie zamierzał jej w tej roli obsadzać. Wzmocniona w Radzie Ministrów byłaby dla niego nie do opanowania. Szybko Pełczyńska-Nałęcz została zepchnięta do roli obcego ciała w rządzie i największego zagrożenia dla trwałości tego gabinetu. Premier przez wiele miesięcy nawet odmawiał z nią spotkania.