Jeżeli traktujemy poważnie nasze państwo, nie możemy od tego uciec. Tu nie chodzi o to, by kogoś dopaść i się zemścić.

Przy akompaniamencie bomb spadających na Ukrainę, w natłoku doniesień o zbrodniach Rosjan na ludności cywilnej i jeńcach trudno się przebić do opinii publicznej z informacjami innymi niż wojna. Sprawa jest o tyle trudniejsza, że funkcjonowanie mediów polega na nieustannej walce o uwagę odbiorców, co skłania redakcje do nasycania do granic możliwości wszelkich treści emocjami. Serwisy informacyjne składają się najczęściej już nie z materiałów informacyjnych, lecz klipów, gdzie euforia miesza się ze łzawymi sekwencjami, a wszystko robi wrażenie kiczowatej opowieści pobudzonej nastolatki. Permanentny wyścig, kto dosadniej, kto mocniej, kto bardziej emocjonalnie, sprawia, że autorzy doniesień i odbiorcy mediów tracą właściwą miarę spraw. A ponieważ coraz większe obszary polityki przeniosły się do mediów, ich emocjonalność, niedojrzałość i euforyczność zmieniają też życie polityczne.