Schronienie się pod opiekuńczymi skrzydłami Ameryki zamyka sprawę ścigania, aresztowania i procesu Zbigniewa Ziobry. Patrząc z perspektywy politycznej, to nie tylko udaremnienie usilnych i długotrwałych starań obecnej władzy, lecz także upokarzający policzek, zadany osobiście Donaldowi Tuskowi.

Polski premier – trzeba to przyznać – solidnie zapracował na upokorzenie, które go teraz spotyka. Po pierwsze, z premedytacją obierając sobie Ziobrę do roli spektakularnej ofiary, która miała zostać rzucona najbardziej zajadłym rewanżystom z obozu platformersko-lewicowego tylko by sprawić im uciechę i zyskać ich uznanie. Po drugie, wbrew oczywistym interesom Rzeczypospolitej z premedytacją przyjmując rolę jednego z zawziętych kontestatorów współczesnej amerykańskiej polityki. I to tak dalece, że Steve Bannon (co by o nim nie sądzić, jest jednak istotnym wyrazicielem nastrojów amerykańskiej prawicy) nie tak dawno wskazał Tuska po nazwisku jako najskrajniejszego wroga prezydenta Trumpa i całego ruchu trumpistowskiego w Europie. Nie wykluczam zresztą, że mógł w ten sposób sprawić polskiemu premierowi perwersyjną przyjemność.