Tusk szuka swojej Albanii. "Zerowa wiarygodność Tuska"Tusk szuka swojej Albanii. "Był prorosyjskim gołębiem, który – czy samodzielnie, czy na rozkaz Berlina – chciał Putina ucywilizować i otwierał mu wszystkie drzwi"

Skandal, a więc także porażka wiszą w powietrzu. Zbiera się sztab kryzysowy. Ściągnięty zostaje znakomity spin doctor, by odwrócić uwagę odbiorców mediów. Recepta? Zrobimy wojnę! Przekonamy obywateli, że musimy się zaangażować w konflikt zbrojny daleko od domu, by odegrać rolę światowego strażnika wolności i demokracji. Wybór pada na Albanię. Dlaczego? 

Bo nikt nie wie, gdzie leży Albania

– wyjaśnia tę prostą receptę szarlatan od mediów.

I dzwoni do hollywoodzkiego producenta, który ma tę wojnę wyreżyserować.

Ten robi to z powodzeniem. Amerykanie dostają historię napakowaną wzruszającymi wątkami bohatera, porzuconego w Albanii za linią wroga (wyrzucony „jak stary but”, co stanie się kanwą jednoczącej naród piosenki „Good Ol' Shoe”), czy uciekającej przed zagrożeniem dziewczynki, niosącej na rękach słodkiego kotka (pamiętają Państwo historie „naszego” Ibrahima z granicy z Białorusią czy kotka, który razem z migrantami miał przywędrować do nas aż z Afganistanu?).

To oś fabuły filmu „Fakty i akty” Barry'ego Levinsona sprzed blisko 30 lat. Gwiazdorska obsada (De Niro, Hoffman, Dunst, Harrelson), świetna muzyka Marka Knopflera, kapitalny humor i oczywiste nawiązania do skandalu z Billem Clintonem sprawiają, że to jedna z moich ulubionych produkcji z lat 90. Po latach, przy dzisiejszym zalewie fake newsów i piętrowych operacji, można wręcz odnieść wrażenie, że ten obraz staje się jeszcze bardziej aktualny.

A przypomniał mi się on w ostatnich dniach, gdy trudno oprzeć się wrażeniu, że Donald Tusk też chce, byśmy uwierzyli w wojnę. W tę, która dopiero nadejdzie. Już za chwilę, wszak czyha za rogiem. A może nawet już się zaczęła?