Często po pokazach moich filmów dokumentalnych spotykam różnych ludzi. W domach kultury w małych miejscowościach, w szkołach na wsi i w miastach, np. w Warszawie w dzielnicowych domach kultury. Przychodzą nauczyciele z młodzieżą, zadają pytania, interesują się historią. Na projekcjach panuje cisza, skupienie, doskonale wiedzą o sytuacji w Unii Europejskiej, o zagrożeniu wojną w Polsce.

Teraz, po wyborach, gdy antypolska koalicja czapkuje Unii i wypełni wszystkie jej żądania, tak jak to było za poprzedniego rządu Tuska, ludzie to wiedzą i mówią wprost: w Brukseli pieniądze są, ale większość państw trzyma się z daleka od tego unijnego prezentu, bo Unia na KPO chce zarobić i jak zwykle nie daje nic za darmo. Przecież tylko siedem krajów ubiegało się do tej pory o pożyczki z tego planu – ludzie czytają, wiedzą, jakie są warunki przyznawania tych unijnych kredytów. To nie są darowizny, tylko kredyty i jeszcze w połowie przeznaczone na szaloną, utopijną koncepcję „zielonego ładu”. Wiedzą, że tylko zbrojenie Polski, tylko Polska będąca silnym państwem w Unii, decydująca o swojej gospodarce, polityce międzynarodowej, ma szansę zachować niepodległość.