Święty dąb ze Żmudzi – uroki serialu „Dewajtis”Święty dąb ze Żmudzi – uroki serialu „Dewajtis”. Jest w tym serialu cała garść tajemnic. I świat, o którym chcielibyśmy wiedzieć więcej

Kiedy usłyszałem, że TVP zamierza kręcić serial na podstawie „romansu” Marii Rodziewiczówny „Dewajtis”, zareagowałem sceptycznie. Po co wracać do staroci? Przecież tego nie ma już w naszym kulturalnym krwioobiegu, pomyślałem. I… nie miałem racji. Jestem po czwartym odcinku. Wszystkim, którzy nie widzieli, polecam serial na platformie VOD.

Maria Rodziewiczówna, ziemiańska córka z Grodzieńszczyzny, po zesłaniu rodziców na Syberię za wspieranie powstania styczniowego tułała się po krewnych, mieszkała w Warszawie, potem odzyskała wraz z rodziną status panny z dworku. Wyglądała trochę jak mężczyzna, nie założyła rodziny, możliwe, że, jak się to dziś mówi, była nieheteronormatywna. Zarazem uważała się za narodową konserwatystkę. Była reliktem świata, w którym pańskie dworki miały być ostoją polskości. Jednocześnie umieszczając akcję swoich utworów na kresach, utrwaliła ich swoistą wielokulturowość. No i znała siłę popularnego opowiadania – o uczuciach, ludziach. Język bywał egzaltowany, ale historie się kleiły.