Wenecki patriarchat doprowadził do skrajności pewną współczesną katastrofalną tendencję w Kościele. Po prostu uznał, że nie ma już wiernych wchodzących do świątyń po to, by się modlić. Dziś kościoły w Wenecji są tak naprawdę „obiektami usługowo-komercyjnymi”.

Do Wenecji prawie zawsze przyjeżdżałem na dłużej jesienią albo zimą, prawie nigdy latem. Z oczywistego powodu – zgiełkliwych, półnagich tłumów, przewalających się latem przez miasto. Ale raz zrobiłem wyjątek od tej zasady i zamieszkałem w Wenecji na miesiąc – od połowy lipca do połowy sierpnia, czyli w okresie nasilenia masowej jednodniowej turystyki. Prawdę mówiąc, potem tego żałowałem, bo, jak się zaraz okaże, miasto było w tym czasie prawie nie do zniesienia, a jedyny ratunek stanowiło to, iż mieszkałem ( jak zwykle) w położonej trochę na uboczu ulubionej dzielnicy Bragora, tuż przy murach potężnego Arsenału Republiki Weneckiej. Powodem tamtego letniego przyjazdu było pragnienie uczestnictwa w sławnym religijnym święcie Il Redentore, które wenecjanie od wieków obchodzą w trzecią niedzielę lipca.