Nie miejmy złudzeń. Taka dzisiaj byłaby nasza rzeczywistość, gdybyśmy – a tego chcą najważniejsi politycy opozycji pretendujący do rządzenia Polską – we wszystkim oglądali się na Berlin i Brukselę.

6 października Unia Europejska przyjęła ósmy pakiet sankcji wobec Rosji, a niedługo ma przyjąć dziewiąty. Zacząłbym od tego, że już samo w sobie jest to groteskowe, bo na zagrożenie rosyjską agresją na Ukrainę należało przygotować się pod koniec ub.r., gdy premier Mateusz Morawiecki odbył tour po Europie i ostrzegał unijnych przywódców przed Rosją. Pamiętamy ten klimat na początku lutego, gdy padały deklaracje, żeby Putin nawet nie próbował wjeżdżać na Ukrainę, bo wtedy zasmakuje sankcji UE i pożałuje. Skończyło się działaniami tak wolnymi, że aż niezrozumiałymi z punktu widzenia logiki. Okazało się, że Niemcy po cichu liczyli się z szybkim marszem Rosjan na Kijów i zgodnie ze starym, dobrym „business as usual” wróciliby do robienia interesów. Gdyby polityka UE wobec Rosji była naprawdę nastawiona na zatrzymanie wojny i odzyskaniu dla Ukrainy jej terytorium, to pakiety sankcji byłyby maksymalnie trzy, z czego ostatni zamykający temat i rzucający Putina na kolana. Nieprzypadkowo tak się nie dzieje i Bruksela wciąż bardziej skupia się na zaszkodzeniu Warszawie niż Moskwie.