Gdy Rosjanie osaczają miasta, zrzucają na nie bomby i rakiety, bojąc się walk ulicznych, a ich dowódcy prą ku katastrofie humanitarnej, wtedy Ukraińcy organizują tajne, brawurowe dostawy żywności i lekarstw. Polnymi drogami, pieszo, lasem i przez rzekę – łódką lub nawet wpław – ruszają ochotnicy na ratunek oblężonym mieszkańcom.

Czernihów, z początkiem marca odznaczony przez prezydenta Zełenskiego tytułem Miasta Bohatera, bronił się od pierwszych dni wojny do ustąpienia Rosjan. Miasto jest właściwie wielką wyspą, bo z każdej strony otaczają je rozlewiste rzeki. Rosjanie planowali zdobycie grodu z marszu, by szybko się skierować na oddalony ledwie 100 km Kijów, ale mieszkańcy nie poddali się. Najeźdźca rozlał się wokół Czernihowa, a czego nie mógł zdobyć, niszczył. W połowie marca w mieście brakowało już prądu, gazu, wody pitnej, a ostatni most został przez okupanta zniszczony. Ukraińcy z całego obwodu zmobilizowali się, by zorganizować sieć przerzutową pomocy humanitarnej dla głodującego miasta. Każda puszka żywności dostarczona obrońcom jest na wagę złota. Ci sami konwojenci w drogę powrotną zabierali uchodźców – rannych, bezbronnych, głównie kobiety, dzieci i osoby starsze. Gniew Rosjan objawiać się mógł tylko w zwiększonym ostrzale miasta.