W polskiej polityce nie ma byłych partnerów. Są tylko przyszli koalicjanci w oczekiwaniu na odpowiednio niekorzystny sondaż.

Są takie związki, które kończą się z hukiem. Padają słowa o utracie zaufania, wyczerpanej formule, różnych wizjach przyszłości i potrzebie pójścia własną drogą. Jest konferencja prasowa zamiast terapii dla par, są poważne miny, deklaracje o dojrzałej decyzji i zapewnienia, że „pozostajemy w dobrych relacjach”. A potem mija kilka miesięcy, przychodzą sondaże i nagle okazuje się, że jednak nic tak nie łączy ludzi jak wspólna obawa przed pięcioprocentowym progiem wyborczym.